kadimce

Hayallerim, Aşkım ve Sen

2011-09-17T14:08:00.000-07:00

hayalle

gerçeğin

arasında...

sınırda...

http://uzunkissa.blogspot.com/2011/09/hayallerim-askm-ve-sen.html

Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT Volkan ÖĞÜT

Aşk bir Takıntı

2011-01-14T03:09:00.000-08:00

“Güzelim” deyişin; hani ‘bu yaştan sonra ürkek çıkmasın’ diye düşündüğüm ama ‘birden bu ne samimiyet, mesafe koymak zorunda mıyım acaba’ diye beni şaşırtan bir “güzelim” ile bitirişin cümleyi. Bir de iyelik ekleriyle adımı anışın var, zihnimde yankılayıp duruyorum.
Olmasa bakışların, nereden kondururdum ben bu heyecanı yüreğime. Yüzümde gezip de bana gözlerimin yerini şaşırtmadığı bir an hatırlamıyorum.
Ama aşk bir anda olurmuş… ne zor şey. Bir anda oluversin, belki bir anda yok olacak, ama hayatını kaydırsın, ayaklarının altındaki toprak gibi.
Deliliktir elbet, bir bakışa, gündelik uçuş mesafelerindeki bir yabancıya kendini kaptırmak, o çehreye hayali bir kişilik sığdırmak, hele ki yüzleşilen gerçekleri hiçe sayarcasına buluttan çareler yağdırmak…
Bir an için kanatlanma hayallerimden vazgeçmişliğim varsa, sebep sensin. Bilmesen ve hatta bu özihanetten hiç haberin olmasa da…
Yanı başında bir fedai olabilmeyi diledim bir an. Bağrında taş, hırslara sırt çevirmiş olmayı göze aldım, aldığımı sandım. Anlık bir heyecandı belki, saçmalamama beş kala hayat doğru saati kurdu da kurtardı beni.
Ama sen uzak, sen ilgisiz, sen ateş çemberinde, sen yeraltında, sen siyahta ben beyazda leke…
Sen hep benim aklımda, gönlüm hep sana meyilli… Ben bir cahil, dedim ya ben bir deli…
İsmini kanıma kattım. Gülümsemem oldu hecelerin.
En güzel yüz artık bana gözlerinin tuvali.
Halbuki mesafeler zaman sokar araya. Zaman enginlere açıldıkça açılır. Aylarla sayılırken yıl olur ve üstüne damlayan, ikidir uzaktan uzağa kutlanan bir doğum günü gelir mesela. Açıldıkça açılır ara, birimiz orada ben hep burada…
Bir türlü ‘biz’ olamamışlık burar gene içimi, kıyamam hala yerini yeni bir yabancı ile doldurmaya.

Sevme Hakkı

2010-12-28T01:38:00.000-08:00

Beni sevme Hakkı!
Günlerimiz tecrübe ile süslendikçe,
Gelecekte bizi bekleyen heyecanlar,
Sevme hakkını yitiriyorlar sanki.
Kibir mi bu?
Hep bir geç kalmışlık çarpıyor gözüme.

Vefa, sitemle bakıyor hayatımın aşkının gözlerine
“Şimdiye kadar neredeydin?” diyor…
Diyor ama sonra yanındaki küstah gülüşe dönüp bakıyor ki;
“Ben buradaydım da ne oldu sanki”yi işitince anlıyor hatasını,
Hatalarını!
Geç kalan hayatmış.
Belki de ben geç bırakıldım hayatın kollarına.

Eksiği kapatma telaşında koşturuyor içimde bir şeyler.
Dur, desem de dinlemez,
Yaşlanıyorum adeta.
Artık herkes geç bana.
Geç kalmış şarkılarla ifade ediyorum kendimi.
Eskide yaşıyor, bazen hüzünleniyor
Bazense intikam zırhına meylediyorum.

Bir çocuk, bir yeniyetme
Gün içinde ziyaret etmekte ben, özgür müsveddesini.
Kötü esprileriyle gerçekleri def etmeye çalışmakta.
Halbuki esprisini bulduğu her şey gerçek olmakta ve
Ona söz hakkı tanımakta.

Büyü artık çocuk,
El etek çekmek için çok gençsin
Bu kadar kapanma, beni kapatma
Gezdir beni biraz, kaçmam bu sefer
Gene de inanma sen bana,
Kapris olurum ama anlamını ben belirlerim
Cinayet olurum, cinnet olurum
Zehir olurum.
Zehirim şimdi şifa… filozof yapar bu sorumsuzluk insanı!

Beklesin beni hayat,
Herkes geç kalmayı nezaket kuralı gibi benimsemişken
Ben bir tek hayata geç kalmışım, çok mu?
Tut elimi, birlikte bekleriz beni.

Dava Biter

2010-11-05T10:46:00.000-07:00

Demiştim ya, her yazar bir kahindir.
Bu yazar müsveddesi de korkar kehanetinden. Ondandır gerçekçi yazamaz bu hikayenin sonunu. Ondandır pembeleşir sayfalar... romatik olur, komik olur ama romantik komedi olamaz belki.
Bitsin diye biter hikaye; bir keşke ile, bir inşallah ile biter hikaye...

Bölüm 38: Son

http://3krs.blogspot.com

Emek

2010-08-10T10:43:00.000-07:00

Sevgi neydi?
Sevgi emekti.

Pekii, emek ne demek?

Bölüm 30: Emek

http://3krs.blogspot.com

default pazartesi

2010-07-12T12:55:00.000-07:00

default pazartesi:

yani her pazartesi gibi haftanın ilk günü oluşu insanda bi sıradan ve sıkılınmış bir hayat yaşıyo hissi...

daha 5 gün var/hayır 4 buçuk kaldı/yok yok 4 tane daha böyle... cumayı sayma 3!

haftasonu sonrası yorgunluk...

pazar gecesinin ertesi sabahı oluşu (metabolizma bozulduğu için bi türlü uyku tutmayan pazar gecesi!)

işte default pazartesi.... yoksa hayatımda ciddi bi yenilikkk: sabahında da akşamında da yorgun ve sıkkın hissederim. ama bugün bi de fazladan başım ağrıyo... sabah 8de başlayan ba ağrım hala geçmedi. uyku sersemi yazıyorum bu yazıyı pazartesi gecesi ve nedense uyuyamıyorum... aslında uyumak da istemiyorum. kısık ışıklı evimde en sevdiğim şeyi yapıyorum... saçma sapan yazıyorum. kimse anlasın diye diiil... ama gerçekten anlamasın diye de diil... öylesine yazı işte...

kadimin pazartesi ile ilgili çektiği kısa filmi hatırladım şimdi... (bu cümleyi ilk paragrafın sonuna koysam meselaa... daha güzel olmazmıydı.. olurdu!)

şimdi resim falan kasamam bu yazıya... ha koysam daha güzel olmaz mıydı?

olurdu.

Aşık olmak hoş, sadık olmak başka

2010-07-10T11:20:00.000-07:00

Yazarımız yıllık iznini kullanacaktır.
Önce uçacak sonra kaçacak, hayattan şikayet edecek, kendine heyecan yaratacak, Ege'yi kucaklayıp gerçek hayata dönecektir. Ama önce...

Bölüm 29: Ece'den cevap var

http://3krs.blogspot.com

Üç Kuruşluk Dava

2010-05-27T14:55:00.000-07:00

Bölüm 23: Ne yaptın sen Doktor!

http://3krs.blogspot.com/

Üç Kuruşluk Dava

2010-05-03T09:39:00.000-07:00

Hikayenin burasını başından beri biliyoruz; Ertuğrul Amerika'ya gidecek.

Bölüm 20: Ertuğrul'un gidişi
http://3krs.blogspot.com/

aşk üzerine

2010-03-23T13:44:00.000-07:00

olgun bir aşkı olgunlaşmamışından ayıran da budur. her açıdan daha çok yeğlenir olgun aşk, her insanın doğasında iyinin de kötünün de bulunduğu bilincini taşır, ülküleştirmeyi reddeder, kıskançlıktan, maçoluktan ve aşırı tutkudan uzak, cinsel boyutu da olan bir arkadaşlık biçimidir, iyidir, hoştur, huzur doludur ve karşılıklıdır. olgunlaşmamış ilişki ise (yaşla ilgisi yoktur bunun) ülküleştirme ile dışkırıklığı kargaşası arasında gidip gelir, haz ve güzellik ölümcül bir bulantıya dönüşebilir, insanın aradığı çözümü sonunda bulduğu duygusuyla o güne dek kendini hiç o denli boşlukta hissetmemesi gibi duygular atbaşı gider. olgun olmayan aşkların mantıklı sonucu (mutlak sonucu) simgesel ya da gerçek bir ölümdür. olgun aşklar ise evlilikle doruğuna çıkarak ölümü alışkanlıklarla engellemeye girişir. (pazar gazeteleri, ütülenen pantolonlar, uzaktan kumandalı ev alet edevatı gibi.)

Eloise Vera

Üç Kuruşluk Dava

2010-03-22T12:38:00.000-07:00

Kinin ömrü nedir? İnsana neler yaptırabilir? Neler yaptırmaz? Nelere sebep olur?

Bölüm 16: Leyla'nın kini

http://3krs.blogspot.com/

Telefon Kulübesi Rutini

2010-03-16T12:14:00.000-07:00

"sarhoşların araba sürmeleri sakıncalıdır. bunu herkes teslim eder. ne var ki, sarhoşların telefonu kullanmaları, araba kullanmalarından çok daha ölümcül sonuçlar doğurabildiği halde bu konuda hiçbir düzenleme mevcut değildir. sarhoşken araba kullananlar rasgele hedeflere çarpar: aniden karşılarına çıkan talihsiz bir ağaç, kendi halinde seyreden ilgisiz bir araç.. ne bir kasıt vardır bu kazalarda, ne de bir amaç. sarhoşken telefonu kullananlar ise gidip mutlaka sevdiklerine çarpar."

Elif Şafak

İç Ses vs. İç Ses

2010-03-07T13:56:00.000-08:00

-Aklımda bir şey var ama yazamıyorum.
-Neden?
-Çünkü bir espriyi duygusal bir şeye bağlamam lazım, yapamıyorum. Tutarlı yazamıyorum. Duygusal başlıyorum; adam, kadın… isimleri yok… sonra esprili kısımda birden ağabeyler, eyvallahlar… abartılı yorumlar, yakışmıyor.
-Duygusallık da abartılı bir yorumdur ama neyse… Hayatımız duygusallığın ve saçmalamanın abartılı kollarında savrulmuyor mu?
-İşte böyle oluyor benim yazdığım da.
-Gerçekçi yani.
-İnsan içine çıkamaz yani.
-Tamam, şaka bir yana, neymiş bu birleştiremediğin duygusallıkla espri?
-‘Sabah sesi’ diye bir şey var.
-Umarım bu işin duygusal kısmı değildir!
-Değil. Sabah sesi, daha afyonumuz patlamamışkenki sesimiz. Hiç fark ettin mi, insanın sesi daha bir güzel oluyor uykusu açılmadan konuşmak zorunda kalınca. Derinden, tok… karizmatik.
-Evet?
-O zaman, evleneceğin insanın öyle bir sabah sesi olmalı ki, gün boyu o insana katlanmaya değsin.
-Bu biraz acımasız oldu.
-Evet, bunu şaka yapan da acımasızlığı zaten.
-Duygusal yapan ne peki? Gerçi tahmin ediyorum ama...
-Ne tahmin ediyorsun?
-Filmin sonunda çirkin sesli biriyle mi evlenecek kahraman?
-Hayır! Bu güzide fikrimi seninle paylaşmam hata mı acaba! Bu kısır hayal gücüne rağmen benim fikrimi benden daha güzel işleyip satma ihtimalini görebiliyorum çünkü.
-Demek ikimizden bir adam oluyor, birimizde hikâye yaratma yeteneği, öbüründe hikâye işleme yeteneği.
-Evet. Şimdi de duygusal tarafa geliyorum. Kahramanımız bundan bir sene önce diyelim, hoş bir kızla tanışmış. Daha tanıştığı gün çok etkilenmiş kızdan. Ölçülü bir sıcaklık, arkadaşlarına karşı ‘anaç’ diyebileceğimiz bir şefkat… Beğenmiş işte kızı, ama ilk görüşte. Kızla arkadaşlığı ilerledikçe soğuyor adam.
-Normal bir erkek davranışı. Evet, sonra?
-Sonra uzunca bir süre görüşemiyorlar, tekrar karşılaştıklarında kız eski bir dostunu görmüş gibi sıcak davranıyor adama. Bu, adamın biraz canını sıkıyor ama bir yandan da hoşuna gidiyor araya giren soğukluğa rağmen kızın ona o kadar iyi davranması. Kızı ilk gördüğünde aklını çelen şeyin de zaten bu sıcak tavır olduğunu hatırlıyor ama işin tuhafı bugün daha gerçekçi duran sıcaklık elini kolunu yakacakmış gibi, çekiniyor kızdan.
-Stockholm Sendromu!
-Ne alakası var?
-Adama kimse ilgi şefkat göstermediği için ara sıra bu kız ortaya çıkıp onunla ilgilendikçe adam etkileniyor. Ama yalnızlığa alışık olduğu için bir süre sonra canını sıkıyor bu ilgi.
-Ben sana hikâye filan emanet etmem, benim naif duygusal kurgularımı psikolojik gerilime çevirirsin sen.
-Tamam devam et, neymiş kızın sırrı?
-Adam hafif gergin, kız yürütüyor sohbeti, bu arada adamın arkadaşları geliyor. Kız daha yeni tanışıyor bu arkadaşlarla. Ortamdaki hava biraz değişiyor tabii, yeni tanışılmış insanlar var ya…
-Kız birden sus pus kesiliyor.
-Neden?
-Ben hala adamcağıza Stockholm Sendromu’nu yakıştırdığım için o kızın sesini kesip adamı kurtarmak istiyorum.
-Hayır, tam tersi!
-Susmuyor! Daha çok konuşuyor, değil mi?
-Daha çoğunu daha azını bilmem ama benim hikâyemde kızın sıcaklığı ortama tatlı tatlı yayılıyor.
-Yine de adam bir an için kızın susmasını dilesin bence. Sonuçta gerginlik var, kız rahat rahat konuştukça adam geriliyor. Arkadaşlarını bir kurtarıcı olarak görebilir o anda, kızın yabancıların yanında daha az konuşacağını umabilir.
-Tamam umsun. Hatta ‘sabah sesi’ gibi esprili düşünceleri olan bir adama uygun düşebilir bu ‘umarım biraz susar’ düşüncesi.
-‘Sabah sesi’ senin teorin ama kızın susmasını isteyen benim. İyi bir hikâye yazmak istiyorsan gerçek hayattan karakterler bulmalısın. Kulağa gerçekçi gelmeleri, inandırıcı olacakları manasına gelmiyor.
-Şu anda ben de senin için ‘Lütfen sussun’ diyorum, karakterim daha gerçekçi oldu mu?
-Oldu.
-Arkadaşları adamla uğraşırken kız adamı savunmaya çalışıyor, adama anaç gelen bakışlar atıyor… Adamda ışık o anda yanıyor; bu kızın yeni birileriyle tanışmış hali, onun aklını başından alan.
-Konuşayım mı?
-Şart değil ama konuşabilirsin.
-Kızın yapay hali mi yani? Çünkü tanımadığın insanların yanında rahat edemezsin, doğal davranamazsın.
-Hayır, tam olarak öyle değil. Sen haklısın tabi, yapay olursun ortama en ufak bir yabancı unsur girdiğinde ama bu kızda adam; temkinli ama önyargısız bir sıcaklık görüyor, başkalarının yanında onu mahcup etmekten çekinen bir hassasiyet görüyor. ‘Mümkün olsa da bu kızı her gün birileriyle tanıştırsam.’ diye düşünüyor.
-Delice değil mi bu? Bunlar referanstır işte kızın önyargısız, iyi niyetli olduğuna. Onu her gün birileriyle tanıştırmaya ihtiyaç duyacaksa adam, sevgi değil bu daha fiziksel şeylere dayanan bir ilgidir bence. Bu sefer kızda Stockholm Sendromu yaratabilirim, haberin olsun.
-Haklısın. Adam da bunu fark edecek zaten, merak etme. Görüyor ki, kızı tanıdıkça önyargılar zaten ortadan kalktığı için; adam hatırlayamıyor o ilk tanışma anında, kızın tavırlarında ona huzur veren neydi. Doğru düzgün bir arkadaş ortamında sohbet etmedikleri için kızın ne kadar hassas, ölçülü olduğunu bir daha görememiş. Ve adam şu sonuca varıyor; sabah sesi bir insanla beraber olmak için sebep değil, onun yanında bir ömür kalmanın ödülüdür.
-Güzel. Böyle iyi niyetli bir kızla beraber olmanın ödülü de, zaman zaman insanlarla tanıştıkça onun o önyargısız, saygılı hallerine şahit olmak olacak.
-Evet, her yeni biriyle tanıştığında, o kıza neden âşık olduğunu hatırlayacak adam.
-Kızın sesinden de bahsedecek misin hikâyede?
-Sen Stockholm Sendromu’ndan bahsetmeyeceğine söz verirsen, bu konuyu alıp işleyebilirsin, sonuna da istediğin kadar ses yorumu katarsın.
-Söz veremem, yaratıcılığıma ket vurulmasını kaldıramam. Sen çok istiyorsan bu fikrimi çalıp sonuna kızın çirkin sesli olduğuna dair bir espri koyabilirsin.
-Ben yazamıyorum ki, o yüzden sana anlattım.
-Ben de yazamam, taktım Stockholm’e. O kadar abartırım ki karakterleri, okuyucu alt metinde görür sendromu. Olmadı, sonunda Stockholm’e balayına gönderirim bunları.
-Neden hala sana anlatıyorum ki harika fikirlerimi.
-Stockholm…
-Tamam sus artık…

Yazayan Adam...devam ediyor...

2010-03-07T09:56:00.000-08:00

Merdivenlerden çıkarken, orada olmayan bir adamla karşılaştım... Bugün de orda değildi... Keşke dedim.. Keşke gitse...

Ankara'da olmak

2010-02-26T13:57:00.000-08:00

Sanırım martın 10'una kadar...

13

2010-02-25T15:13:00.000-08:00

Sayıların uğursuzluğuna inanmıyoruz, o yüzden seve seve 13. bölümü yayınlıyoruz.

Bölüm 13: Aşk Dilinden Seçme Kelimeler

http://3krs.blogspot.com/

internet-sizlik!

2010-02-13T11:08:00.000-08:00

selamlar olsun...
uzun zaman sonra internetim geri geldi... hoşgeldi diyelim...
ttnetle yaptığım kavgaları, modemimi test edişimden santrali arayışlarımdan, attığım şikayet maillerinden telefonlardan hiç bahsetmiiim... beni bilenler tahmin ediyodur zaten. ama şunu sööliiim gidip de kendim tamir etseydim çok daha kolay olurdu!
hele o destek hattındakiler yok mu! ezberlemişler adımları sizin ne söölediinizi anlamıyolar ! kapasite... neyse gene sinirleniyorum!
neyse işte tekrar buralardayım ;) bolcana yazasıım var... ceyhun hikake 10 bölüm olmuşş! birazdan enn başından okumaya başlıyorum. şimdiden eline sağlık diyelim.

görüşürüzzz bütün okurlar ve yazarlar...

love & respect

Kırılmak Bir Anlık İş

2010-02-11T13:37:00.000-08:00

3 Kuruşluk Dava'da yeni bölüm, Hüseyin ve Gökçen ayrılır.

Bölüm 10-Ve Bitti...

http://3krs.blogspot.com/

Sen Sadık Değilsen Ben Ne Diyebilirim ki?

2010-02-09T04:11:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=HzdIJAtEISw

Ne diyebilirim ki? Hakkım var mı itiraz etmeye? İsterdim ki ütopik bir sadakatin olsun… bana değil, kendi duygularına. O zaman itiraz hakkı dilemek yerine çenemi tutup seçimini yapmanı beklerdim. Halbuki yaş bu kadar kemale yakınken aşk lüks oluyor, insan karar istiyor. Hayat arkadaşına karar vermek, kararlı bir ilişki, kararınca mutluluk istiyor insan. Bir ömür beraberliğe temkinli yaklaşacak kimseyi, aşkla çarpık çurpuk olmuş bir ilişkiyi, farkındalığın vereceği acıyla mutlu olmayı kimse göze alamıyor.
Sevgi emek, aşk bencillik ya; ben aşka emek harcayacak kadar bencilim şimdi. Sense aşklardan emekli, sevgiyi benliğine hapsedecek kadar… Yok, sana bencil demeye de hakkım yok. Olacaksa yanı başında olsun sevdicek, bunu istiyorsun. Buna bencillik diyenin… alnı karışlanmalı belki. Peki, sırf yanında diye birine sevdicek diyene ne etmeli?
Sırf farklı adalara hapsedilmişiz diye kanıksanır yokluğum ve sırf yokluğum kanıksanmış diye varlığım da kanıksanır. Bir olmamışlık olarak ilişik kalırım hayatına. Olacaklar hep gözümün önünde, ne diyebilirim ki? Hakkım var mı neyim eksik diye sormaya? Tarasan literatürü, gel dediğinde gelenin sana aşık olduğu yazar; gelişim eksik. Bana sorsan bu davet, git dediğinde gitsin bencilliğine kardeştir de, kavuşmalara bencil diyenin alnını karışlarlar. Hayat ne bencil, aşk ne tutarsız, sadakat ne pahalı, taş sert, ateş yakar… bir yaşa gelince anlayacağım elbet.
Şimdi sen oralarda aldatırsın beni, aldatırsın kendini. Bilsem sadık kalacaksın duygularına, bilsen sadık kalacaksın duygularına, varlığımı halka yapar geçirirdin parmağına. Şimdi ben korkarım bir halkaya tutsak olmaktan. Bilsen sadık kalacağım varlığına ve yokluğuna, bilsem sadık kalacağım varlığına bile, bir itiraf halka olurdu etrafımızda.
Ben herkes gibi olmamanın ütopyasındayken, sen bir adım arkana bakmazken, ben korkularıma kurban etmişken sıradanlığımı, sıradanlığın ahengini kaybetmişken, sen bayağılıktan uzak basit hayallerinle boğarsın benim eksiklerimle yücelttiğim hayali ideolojilerimi. Sonunda gene itiraf eden ben olurum belki. Biçilmiş roller beni kınar. Emeklerimin tohumları bozuk çıkar, sevginin emekleri filiz verir. Yaşım iyice kamil olmuşken, rızayı öğretir bana hayat. Sen… sen elbette mutlu olursun. Ne diyebilirim ki? Ağzımı açsam mutluluğuna tecavüz sayarlar. Sadık olduğunu bilseydim yeterdi… kendine sadık olacak kadar gözü kara olduğunu..!

40 Ayette Mutluluğun formulü

2010-01-14T11:25:00.000-08:00

İsra 37: Kibirli olma, alçakgönüllü davran.

Müddesir 1-5: Kendini fazla abartma.

Tekvir 25-27: Her şeyin üstesinden gelemeyeceğini asla unutma.

Bakara 156: Çaresizlik tuzağına düşme. Her zaman bir umut ışığı olduğunu aklından çıkarma.

Beled 5-6: Her şeye hakim olmak için uğraşıp hayatı yaşanmaz hale çevirme.

Hucurat 10: Büyüklük kompleksine kapılıp, insanları ezerek arkadaşlarını kendinden uzaklaştırma.

Muhammed 7: İyiliği karşılık beklemeden yap.

Rum 21: Tek başına mutlu olunamayacağını bil. Çevrenin mutluluğu için gayret göster.

Vakıa 83-87: Ölümden korkmak yerine, ölüm gerçeğiyle yüzleş.

Bakara 263: Yaptığın iyilikleri unut. Anlatarak onları kıymetsizleştirme.

Furkan 63: Sana yapılan kötülüğün karşılığını vermek yerine. Öfkenin dinmesini bekle.

İnşirah 1-3: Seni huzursuz edecek işlerden uzak dur. İhtirasını törpüle.

Maun 4-5: Eleştirinin keskin bir bıçak olduğunu unutma. Söyleyeceklerini iyi tart.

Mücadele 7: Hiçbir sırrın sonsuza kadar gizli kalamayacağını unutma.

Rahman 7-9: Çıkarcı olma. Adil davran.

Tekasür 1-2: Kibrine yenilip hep daha fazlasını isteyerek hayatını zehir etme.

Tevbe 40: En zor zamanda bile kesinlikle ümitsizliğe kapılma.

Fatır 19-22: Senden iyi durumda olanlara bakıp üzüleceğine, senden zor durumda olanları görüp rahatla.

Fecr 27-28: En sevdiğin şeyleri, başkalarıyla paylaşmanın keyfine var.

Hakka 33-35: Hayatının vazgeçilmezleri olsun. Onları küçük çıkarlar için asla feda etme.

Haşr 10: Muhatabına güvenmek istiyorsan, önce sen güvenilir ol.

Kalem 1-2: Yazdıklarının ve yaptıklarının peşini bırakmayacağını unutma. Gücünü insanların yararına kullan.

Münafıkun 4: Bencil olma, tebrik etmeyi bil.

Saff 2: Yalandan uzak dur.

Yusuf 32-33: Modern hayatın çarpıklaştırdığı kadın-erkek ilişkilerinin, hayatını esir almasına izin verme.

Ankebut 41: İyi bir dostun, paha biçilmez olduğunu aklından çıkarma.

Al-i İmran 92: İyilik yapma arzunu, şarta bağlama. Vermek almaktan daha büyük bir ihtiyaçtır, asla unutma.

En’am 50: Önyargılarla hayatı kendine zehir etme.

En’am 60: Bildiklerinle açıklayamadığın şeyler, hayatının kâbusu olmasın.

Felak 1-5: Korkuların tutsağı olarak yaşamaktan vazgeç.

Hacc 46: Kendini, hep daha iyiye ulaşmak zorunda olduğuna koşullama.

İbrahim 42: Merhametli olmaktan asla vazgeçme.

İsra 23: Anne ve babana ‘off‘ bile deme.

Nisa 149: Kendini sürekli övmekten uzak dur.

Yunus 12: Vazgeçilmez olmadığını kabul et.

Enfal 56: Sözünüzde durmamanın utanç verici olduğunu aklından çıkarma.

Furkan 43: Heveslerini kendine ilah edinme.

Necm 3: İnanma duygunu diri tut.
Nisa 58: Karar verirken, vicdanının sesini duymazlıktan gelme.

Yalnızlığa dair

2010-01-12T12:12:00.000-08:00

Söz vermiştim..Söze bile gerek yoktu..Nasıl aldatabilirdim seni...Hayır hayır bu kelimeye gerek bile yoktu..Aldatmak fazla abartılı olurdu. Nasıl bakabilirdim başka bir çift göze seninkilere baktığım gibi. Saçma... Benim için hep sen olacaktın sadece. Öyleydi de..Taki ilişkimizin dönüm noktasına kadar..Taki yalnızlığımı bana hissettirene kadar. Bu tanımadığım dünyada beni bir başıma bırakana kadar.

Oysa ben..Oysa ben hiç unutmadım bana sarıldığın o ayrılık anını...Üzerindeki gri tişörtü ve sana haz o huzur veren kokuyu..Sana o kadar aşıktım ki nasıl bulucaktım bu huzuru sen olmadan onca zaman.

Derken sensiz bıraktın beni..Beni aldattın..Nasıl hissedebilirdim sana ait olduğumu bundan sonra..Bir başımaydım artık. Hayatlarımız vardı ayrı ayrı. Ayrılmadan ayrı düştük senle..Bunu hakedecek kadar az mı sevdim seni, neydi sana yetmeyen? Bu zayıf anımda yapmayacaktın bunu bana..

Neden mi? Beğenilmenin sarhoşluğuna düştüm bir anda..İlgi çekmenin cazibesine kapıldım. Birileri farketmişti beni ya da ben öyle sanmıştım. Özlediğim iltifatlar eksikliğini duyduğum heyecan ve ilgi geri gelmişti. Ama be sefer başkasından, bir yabancıdan..Tamamen bir yabancıdan.

Onunla ilk tanışmamızı hatırlıyorum..İlk izlenimime göre iyi biriydi ama biraz da ürkütücü bir yanı vardı. Uzak durmalıydım ama neden? Bilmem sadece sezgi diyelim..Ya sonra? Farklıydı..Etrafta kendini çılgınca işine vermiş, hayattan kopmuş bir guruhtan farklıydı, düşünüyordu. Dünyada benden başka düşünen insanların varolduğunun bir resmiydi. Yalnız değildim artık, ve hiç olmayacaktım, öyle sandım. Eskiden yalnızken kendine yeten ben artık onsuzken bir başımaydım, zayıftım. Nasıl oldu da bu kadar hayatımda oldu. Benim hatam. Hayır aslında hata değil, kader belki de. Farkında olmadan yakınlaştım ona. Yeni yeni huylar edindim onu daha iyi tanımak için. Sigara içmeye başladım sırf onla muhabbetim artsın diye, yalnızlığımı artırdığımın farkında olmadan.

Başka bir çift göze bakıyordum artık, sözümü unutmuşcasına. Sıcaktı, masumdu, çocukçaydı bu bir çift yeşil göz. Aslında biliyordum geçici bir hevesti. Benim için hala sen vardın. Figurandı herkes, bense başrol oyuncusuydum. Aynı filmdeydik ama aynı karede olmamız zaman alacaktı. Rahattım, korkmuyordum, hala güveniyordum kendime, çünkü güçlüydüm.

Güçlü müydüm gerçekten? Bilmem. Değildim sanırım. Aldandım, o bir çift yeşil göze. Nereye çekse oraya sürüklendim. Seni aldattım. Başka bir tene dokunmanın korkusu olmadan değdi dudaklarım bir yabancı dudağa. Hoşuma da gitti. İşte sonun başlangıcı. Yalnızca bu değil. İçimde hep susturmaya çalıştığım asi kızın isyanıydı bu belki de. Hangisiydim ben? Prensipleri ve farklılığıyla övünen ben mi, yoksa tüm bunlardan bıkan ve hayatını kendi istediği gibi yaşamak isteyen bir asi mi? İstediğim hayatı yaşamak mı yoksa birine ait olma firkinden korkup kaçmak mıydı? Birine aitsen her zaman yalnız kalmaya mahkumsundur. Ben sana ait olmaktan değil aslında sensizlikten korktum.

Küçük bir kızım aslında ben. Hiç büyümeme izin vermediler ki. Hayatım bana mı ait? Kimin hayatını yaşıyorum ben? Neden mutsuzum hep, bakışlarım hep hüzünlü? Neydi eksik olan? Değişmeliydi, çok geç olmadan almalıydım hayattan öcümü. Doğaçlama yaşamalıydım hayatı. İstekler, beklentiler olmadan. Benim olanı yaşamalıydım. Ama..Hayat aldı benden öcünü. Toydum, takıldım engellere.

Koca bir soru işaretiyim ben aslında. Kimim ben gerçekten? Mutlu muyum? Normal miyim? Çok mu sıradandım yoksa bu dünyaya ait olamayacak kadar farklı mıyım?

Aslında ben de bir figüranım bir başkasının hayatında.

Biraz Daha Geçmiş

2010-01-11T14:27:00.000-08:00

3 Kuruşluk Opera..Pardon dava devam ediyor

Bölüm 4: Ferhat'a Rol Biçenler var

http://3krs.blogspot.com/

yazayan adam...

2010-01-11T10:32:00.000-08:00

"Geleceği satın alabilecek tek şey, bugündür." (SAMUEL JOHNSON)

http://yazayanadam.blogspot.com/2010/01/bolum-3ertesi-gun.html

Bir Şarkı Üzerine Çeşitleme

2010-01-07T15:09:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=eqMB3SHTU9U

Bu şehri sevmeyecektim,
Seninle tanıştırdılar!
Sözümden dönecektim
Seni sevmeler sayesinde,
Seni gönderdiler.
Şimdi anlamsızlık kazandı
Eskiden beri rutinim olan ve
Beni yormuş, zaman zaman üzmüş,
Varlığımı sorgulatmış,
Kaçmalara özendirmiş ve aslında
Hep anlamsız olan her hareketim.
Bu şehir sadece terk etmek içinmiş gibi geliyor şimdi.
Gel gör ki, sokaklarında yürürken
Senin ayağının bastığı bir kaldırım taşına tesadüf edersem
Yüzüme kontrolsüz bir gülümseme yayılıyor ve
Utanıyorum bir gören olacak diye.
Bir de, bir gün yanlışlıkla birilerine
Senin adınla hitap edecekmişim gibi geliyor;
Zira zihnimde sürekli adının aliterasyonu.
Hâlbuki sırsın sen, sırrımsın.
Utanç değil, yasak değil, mahcup değil
Bir sır aliterasyonusun.

Huzur bakışlıya

2010-01-06T12:24:00.000-08:00

Dar sokaklarında şehrin,

Sabah beş ıssızlığında,

İçini titreten çiğ soğuktur,

Sigaranın sarı dumanı

Ya da tütsü kokusudur

Seni geçmişe götüren,

Aşktır duyduğun,

Korkudur

Heyecandır

Telaşdır

Özlemdir

İşte seni sevmek de böyledir..

Bir de Ben Masal Yazsam

2010-01-05T09:30:00.000-08:00

Volkan'ın tavsiyesi üstüne, heyecanımı ayakta tutabilmek için, ilk uzun metraj hikaye denememi eleştirilerinize sunuyorum.

Bölüm 1: Ertuğrul'un Gelişi

http://3krs.blogspot.com

masal kareler...

2009-12-28T12:06:00.000-08:00

uzun zamandır yazmak istediklerimdendi...

masal kareler...

resme dikkatlice bakın... masalın tadını çıkarın...

http://masalkareler.blogspot.com/

kareler: ayşe gül sayan
masallar: volkan öğüt

oy oy oooyy!! (daha ben ne diiim;)

2009-12-14T11:47:00.000-08:00

İnsan yeni yeni yazmaya başlayınca en ufak beğenide gaza geliyor.

hikayeyi kurgularken bile içi içine sığmıyor.

yeni kahramanlar yaratıp onları şekillendirmek, birbirleriyle olan ilişkilerini yönlendirmek, başlarına istediğnizi getirebilmek... hele ki birileri okuyup iyi kötü birşeyler söylerse ya da sonrasını merak ederse... TUTKU!

birazdan aşağıda okuyacağınız yazı kesinlikle benim kalemimden çıkamayacak kadar zor cümlelerden oluşmaktadır. ne desem...

gaza geldim! saygı duydum! iyi kötü reklam olsun dedim... :D

MFN'in kaleminden:

"milletin merak ettiği popüler konularda asistanlara araştırma yaptırıyorlar, araya da ya aşk ya da cinayet konusu ekliyorlar, sağlam bir reklam kampanyası... sıkıysa 45 dakika'yı yazsınlar. gayet basit bir kural üstüne (45 dakikada ölürsün) hikaye kurulmuş. İnsanın zayıflığından doğan basit planlarının nasıl da çuvallayabildiğini gayet net ortaya koymuş yazar. Murat'ı kimin öldürdüğüne kilitlenen okuyucu, zamanla kirli hesaplarının onu düşürdüğü acınacak haline şahitlik etmekte. Yazar dolambaçlı komplo teorilerine, bilimsel muammalara veya mistik mitlere başvurmadan da gayet sıradan bir insanın beşeri zaafiyetlerden gücünü alan sarsıcı bir polisiye ortaya koyabilmiş. Çoğu romandan daha yakın bulmuştum kendime "45 dakika"yı.." (MFN)

oy oy oooyy!! (daha ben ne diiim)

:D :D :D

Yazayan Adam

2009-12-12T15:01:00.000-08:00

Gerçeği aramak onu elde etmekten daha kıymetlidir.

merhabalar

uzun zamandır kafamın içinde dönüp duran hikayeme artık bi zaamet başlıyorum.

YAZAYAN ADAM
(45 dakikanın yazarından...ehehee bunu hep söölemek istemişimdir :D )

keyifli okumalar olsun ;)

susmak

2009-12-06T07:25:00.000-08:00

"kaygısızca susmak yani susabilmek çok ayrı bir şeydir. bir insanla yakınlık dereceni ortaya koyar aslen. biriyle, hiç düşünmeden, kasmadan uzun süreler susabiliyorsan ve bu seni rahatsız etmiyorsa gerçekten ait olduğun biyerdesindir."

kim söylemiş bilmiyorum ama güzel söylemiş!

(volkan'ın seçtiklerinden)

dönüş

2009-11-30T12:40:00.000-08:00

Bir yıl önce:

http://kadimce.blogspot.com/2008/12/kadimce-neelensin.html

(ilk iki satırı okumanız yeterlidir.)

Bugün:
Selamlar...

keyifli kurban bayramı tatili, keyifli istanbul ankara yolculuğu sonrasında pazar akşamı kadimce'de yine hep beraberiz :D :D

bayram münasebeti

2009-11-26T15:02:00.000-08:00

keyifli

mutlu

bayramlar

olsun.

günün anlam ve önemini belirtmek üzere yazılmış yazılacak çok yazı var. farkındayım. onlara bir yenisini daha ekleyip eklememek arasında kararsızım.

kendimle ilgili:
bir bayramı kutlamak üzere ilk kez

"memlekete" gitmek
annemin bana, "sana ne yemek yapayım?" diye sorması
uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımla plan yapıp görüşmek
bavul hazırlamak
yola çıkmak
özlemek-hasret gidermek

ifadeleriyle karşılaştım.

her ne kadar akraba ziyaretleri gibi geleneksel bayram prosedürlerine uymayacağımı bilsem de yukarıdaki ifadeler sayesinde

sanki bayram gerçek anlamını buldu. fikir olmaktan çıkıp eyleme dönüştü.

Ama daha önemlisi: (ki bu satırdan sonra "kendimle ilgili" başlığından ayrılıyoruz...)

sizin bayramdan anladığınız her neyse:

kurban kesmek, akrabaları ziyaret etmek, gezmek, dinlenmek, iyi giyinmek, balık tutmak, sinemaya gitmek, yola gitmek, yoldan gelmek, barış manço'nun bugün bayram şarkısını dinlemek, hatta söylemek, tatile çıkmak, birini öylesine sevindirmek, çikolata yemek, et yemek, gülmek, muhabbet etmek, buz gibi havada parkta gezmek...

bayramdan anladığınız her neyse... içinizden gelen bişey seçip kendi zevkinize göre tadını çıkarın...

Ama en önemlisi (ki bundan sonraki satırlar gerçekten de en önemli olanlar)

Bayram olmaz.

Bir günü siz bayram yaparsınız.

Kendinize ve çevrenizdekilere...

volkan'dan

Senaryo

2009-11-23T10:11:00.000-08:00

Senaryoda bazı mantık hataları var ama gene de severek yaşıyorum...
Şimdi gelmese de hiçbir şey aklıma, aslında ne çok şey var yazacak...

;)

Ben Seni Anlamadım

2009-11-16T23:16:00.000-08:00

Yüzün pek bir güleçti. Gözüm hep sende kaldı. Senin gözün bende öyle uzun uzun kalınca… senin sözün benim yanaklarımı kıpkırmızı yapınca ki gözümün yaşarmasından biliyorum o utanç anımı, ben bir büyünün içine girmiş oldum. Yemeden içmeden kesildim. Seni aldatmaktan, sana yalan söylemekten çok korktum. Hayatımda almadığım bir riski aldım, senin için, sen hiç bilmesen ya da ilgilenmesen de, hayatımı değiştirdim. Hâlbuki sen bana çoktan bahsetmiştin benden bağımsız planlarından. Seni aramaktan çekindiğim zamanlarda, bana düşecek en kötü şeyin derin bir mahcubiyet, ufak bir rezillik olduğunu düşünüp; içim içimi yiyeceğine meraktan, seni aramayı seçtim. Hiç pişman olmadım. Hazırdım, tecrübelerim vardı, farkım vardı, ikimizin bir nihayeti olsun, ayrılığımız trajikomik olsun diye çabaladım, en çok da hayal kurdum. Ar damarımın içinden hala kan geçiyor olmasa, çoktan ilan-ı aşk etmiştim sana, kendim bile emin değilken bunun aşk olduğundan. Ya da vicdanına azap verirdim, benimki tek başına çekmesin her şeyi diye, seni rezerve edilmiş bir masa gibi tutardım, seni istemediğin şeyler yapmaya zorlardım… Hepsini yapabilirdim yüzümü karartıp da… sonuncusuna gönlüm razı gelmedi. Belki sadece kısa film gösterimiydim gözlerine, beğenilip denenmiş, bedeni uymamış bir ceket, yanlış anlaşılmış bir şarkı sözü… O gözlerin bende uzun kaldığından şüphem yok da, vazgeçişinin sebebinden pek emin değilim. Belki de tek sebep senin kötü tecrübelerin ve benim son tahlilde herkes gibi oluşumdu. Gittin. Trajedi yaratmadım ayrılığımızdan, ya da seni öpmeyi unuttuğum için peşinden koşup komik duruma düşürmedim kendimi. Bensiz gittin. Adresini vermeden gittin, adresimi alıp gittin, kalbimi alıp gittin, söz vermeden gittin, risk almadan gittin… Şimdi orada yalnızsın, hâlbuki herkese tembih ettin “beni yalnız bırakmayın” diye. Hayattaki tek şikâyetin yalnızlıkken, bir de bazen yürümek, seni bir türlü yalnız bırakmayanlardan da şikâyet ettiğini duydum. Ben seni rahatsız etmem, öyle rahatsız etmem ki, beni unutursun. Ben senin dünyanın içindeyim artık, hayatının bir parçası olmasam da, beni unutmana meydan yok ki… Ben seni rahatsız etmem, küsersin bana. Anlamazsın beni, kızarsın bana, değişirsin… Değişme! Ben hep böyle olmayacak işlere kalkışacağım, inatçı ve sabırlı olacağım, istemediğin sözler vereceğim sana gönüllü ve sen o sözlerin hakkını veremesen de kendimden başka kimseyi suçlamayacağım. Her şey kendi seçimim olacak çünkü. Bir tek, uzağa gitmeyi beceremiyorum, geri gelirsen beni bul diye. Ben seni üzmem. Biraz geç kaldın ama, yok sayarım kaçırdığımız zamanı, üç sene idare eder bizi tutkum. Sonrası… sonrası sana kalmış. Yaşın 35’e dayanıyor mu üç seneye? Yolu yarılıyor musun, yoksa yolun sonu için anlaşmamız yok deyip, her günü son gün gibi doyasıya, ilk gün gibi hevesle yaşamaya var mısın? Benim inadıma koşarak yetişmeye var mısın? Ben durup beklemem seni, beklemeye tövbeliyim artık, sen karar vermelisin; değer miyim peşinden koşmaya? Geri döneceksin, biliyorum. Risk bile olmayacağım döndüğünde, bildik bir adres olacağım, eski bir dost, ezberlenmiş bir melodi… terane… Hâlbuki anlamını bilmesen bile, kulağına hoş gelen bir kelime olmak isterdim, ödünç alınmış bir şiir kitabı ya da demlenmiş çay, kırılmış oyuncak… Kişilikli ve ilgi çekici bir şey olmak isterdim senin dünyanda. Bir yıla kalmaz kanıksarsın beni. Ezberle! Ezberlenmiş melodi olayım, öyle kanıksa. Şaşırmadan çaldığın ilk parça olayım, bilmeden çaldığın ilk kalp bendeyken. Sonra sen benim en soyut şiirim olursun, tüm soyut resimlerimi sana adarken.
Bu kadar somut bir soyutlukken senin uzaklığın
O kadar soyut bir somutluğa uzanıyorum ki,
Adını sonsuza yakıştırıyorum kavuşmalarımızın.
Bana iyi çalış gelmeden önce. Adresime ezberden mektuplar göndermiş ol, tutkuma yetişmek için yalnızlığını sadakatle imtihan etmiş ol, sigara içmeyi, çikolata yemeyi unut, kiraz mevsiminde evden çıkma. Ve elinde kurutulmuş fesleğenlerle gel ki sana düz yazı yazmaya çalışırken dizelenen cümlelerim boşa gitmesin.

Sabiha Gökçen Hava limanı

2009-11-13T10:13:00.000-08:00

istanbul'a taşındım.

neresine?

sabiha gökçen havaalanına!

bilmeyişime rağmen istanbulu, neresinde olursam olayım kolayca buluyorum evimi.

sabiha gökçen havalimanı tabelalarını takip ediyorum.

evime gideceğimi biliyorum ama sabiha gökçene gitçekmiş gibi yol alıyorum.

evden uzaktaysam çok fazla yazı oluyor tabelalarda. yazıların arasında bir yerde oluyor "Sabiha Gökçen Havalimanı"

sonrası bildiğiniz çember daralması!

daha bir kocaman kocaman yazmaya başlıyor!

azalıyor gitgide ayrımlar... azalıyor yön seçeneklerim...

en son iki ayrı yöne ok çıkıyor...

biri sabiha gökçen hava limanı ki artık iki yüz metre kalmış, görünüyor büsbütün karşınızda; diğeri evime giden yol...

en kısa yoldan evime ulaşıyorum takip ederek tabelaları.

son tabela hariç!

çünkü, eğer son tabelada da sabiha gökçen havalimanını izlersem bu sefer gerçekten hava alanının kendisine gitmiş oluyorum.

tarifi de kolay oluyor evin. kim nerden gelirse gelsin. sabiha gökçen tabelasını takip et.

son tabela hariç!

yoksa gerçekten de...

sanki sabiha gökçen havaalanına gitçekmiş gibi çıkıyosunuz yola.

yolu, arabanızı, tabelaları hatta kendinizi kandırıyorsunuz.

ama dikkatli olmalısınız!

çünkü eğer yolun sonuna kadar devam ederseniz oyununuza, o zaman gerçekten varmak istediğinizden başka bir yere varıyorsunuz...

Basit(30°) İnsan(60°) Aşk(90°)

2009-11-08T09:14:00.000-08:00

Başını hafif öne eğmiş; bakışlarını kızın gözlerine daha yakın tutabilmek için. Gözleri ne kısık ne çok açık; yüz kaslarının yardımı olmadan, dudak hareketlerinin katkısıyla mana yüklenmiş.
Yanında oturan kız, yüzünü ona çevirirken, yarı yolda takılmış kalmış. Gözleri kısılıp kapanmaya yüz tutmasın diye kaşlarını kaldırmış. Sonra aklına geliyor, halının desenlerini incelemek için gözlerini kısmış gibi yapabilir; ama hiç sırası degil şimdi halının desenlerini incelemenin. Bir yandan söylenen cümleleri hafızasına kaydetmeye çalışıyor, çünkü üzerlerinde çok uzun düşünmesi gerekecek; bir yandan da bir otobüs kartının üzerindeki yazıyı hatırlamaya çalışıyor. Hatırlayıp, durumla ne kadar uyuştuğuna şaşıracak. Konuşma bitince, isyan etmek üzere olan gözlerini kapatıverip, başını tam ters yöne hızlıca çeviriyor, sakinleşmeye çalışarak ayağa kalkıyor ve kendi odasına gidiyor.
Kapattığı kapıya yaslanıp, kısa bir an, filmlerden alınma bu sahneyi oynadıktan sonra, kütüphaneden kitabı buluyor ve arasından otobüs kartını çekiyor:
“Basit. Beğenilmeyecek kadar basit ama aslında yaşanacak kadar tasasız. Utanılmayacak kadar anlamlı. Değilse bile, utanmayacak kadar erdemli birisi yaşamış.”
Bir arkadaşı, kenar mahallede yaşanmış bir aşk hikâyesini anlatan şiire bu notu ekleyip göndermişti internetten. ‘Hangimiz bu kadar basit olbiliyoruz ki?’ diye düşünüp hemen masanın üstünde bulduğu kullanılmış otobüs kartına yazmıştı arkadaşının notunu.
Sandalyeye oturup, sol eliyle dudaklarını yolmaya başladı. Gözleri masanın altında, halının altında, çok çok derinlerde birşeyler arıyordu. Arasıra, düşünceleri başarılı bir noktaya ulaşırken; gözlerini sıkıca kapatıyor, sol elinin başparmağı ve işaret parmağıyla gözlerine bastırıyordu. Parmaklarını burun kemiğinin üzerinde birleştirip, bir kaç saniye bekletiyor, sonra dudaklarını yolmaya devam ediyordu.
Bir şeyleri yaşamak istemekle, utanmak, kendini kandırmayı istememekle, tasasızlığın zevkine varmak, bir de tabii bu yaşanacakların kısa ömürlülüğü veya sonsuzluğu arasında gidip geliyordu.
Basit ve tasasızdı, ama kız utanmayacak kadar erdemli değildi. Karşısında, göğsünü gere gere ‘ben aşığım’ diyen bir erkek vardı. Sevgi sözlerini zaaf kabul ettiği için, aşkından övgüler yağdırıp karşısında eriyip bitecek insanları hep kendinden uzak tutmuştu. Şunu farketmesi de uzun sürmüştü ki; bu adam hem âşıktı, hem övgüler yağdırıyordu, hem de her seferinde bir basamak yukarı çıkıyordu. Bu lise mezununun mahalle kabadayısı havalarındaki içten cümleleri, elbette bir üniversite mezunu erkeğin gözyaşlarından kat kat tercih edilir durumdaydı.
Aşka dair en büyük inancını; sonsuzluğu yitirmiş bu kız için elbette; değerlendirecek başka seçenekler veya “hiç yoktan iyidir” mantığıyla seçilecek bu erkek yoktu, “aşk” deyince aklında. Doğrusu “aşk” deyince aklında sadece, alaycı bir tebessümle hatırlanan eski masal tadı vardı.
“Sesini duymak istedim” “Gülümsemeni istiyorum” “Seni biraz daha görmek istiyorum”… Aralarına kendilerinden uzun cümleler yerleştirilmek suretiyle süslenen bu lafların, adamı eritmemesinin bir açıklaması vardı. İçten söylüyordu o bunları. Canının istediğini söylüyordu. Doğrusu ya, umursamaz bir mizacı vardı, bundan destek görüyördu. Sonra da kendi kendini takdir ediyordu; cümle kurabildi diye. Özetlemek gerekirse; kendine güvensizlikti adamın sırrı. Buna ilaç diye kullandığı umursamazlık ve ilham kaynağı aşk. Her üçgen gibi, iç açıları toplamı 180°. Yani o kadar basit. Beğenilmeyecek kadar basit.

Mükemmel Erkek

2009-10-08T08:55:00.000-07:00

Sadece beş yıllık evliyim. Adamı muma çevirdim!

Her akşam içki içerdi. İçip içip beni döverdi, dememi bekliyorsunuz belki ama dövmezdi. Beni rahatsız eden içkinin kokusu. Önce odayı sarıyor, sonra ağzı kokmaya başlıyor, bütün gece çıkmıyor o koku. Midem kaldırmıyor, insan her akşam her akşam mide bulantısıyla yaşayabilir mi! Artık ağzına sürmüyor. Tamam, sadece bir hafta oldu ama eskiye kıyasla çok iyi değil mi?

Beni dinlemezdi. Dinlediğinde de her lafıma itiraz ederdi. Ona göre hep ben yanlış düşünürüm, hep başkalarının bakış açısından bakardı olaylara. “Haksızsın haksızsın” diyerek tadımı kaçırdıktan sonra kendi başlardı konuşmaya. Gününün nasıl geçtiğinden bahsederdi. En ince ayrıntısına kadar, teknik terimlerle anlatırdı bana işini. Müdür ona ne demiş, o onu niye öyle yapmış, sonra çok akıllıca bir şey düşünüp kendisi bir şey yapmış. En sonunda dayanamayıp “Çok saçma geliyor bana bu anlattıkların! Sıkılıyorum, bana işinden bahsetme artık!” dedim, sustu. Gerçi biraz fazla sustu. Küsmüş müdür acaba? Ama karı gibi dırdır ediyordu… Ay..! Ne diyorum ben, pardon. Bir kadın olarak… Hay Allah! Ama laf aramızda bizim dırdırımızın bir tadı var. Erkeğe hiç yakışmıyor, haksız mıyım? Ay bir de “karı” dedim arada, değil mi? Kusura bakmayın, ama hepiniz öyle kullanmıyor musunuz o tabiri? Gerçi benim kocam öyle demez. “Karı”yı da “karı-koca”nın “karı”sı gibi düşünürsek o kadar da kaba olmaz, değil mi? Neyse… Ne diyordum, kocam artık hiç lafımı kesmeden ve hiç itiraz etmeden beni dinliyor.

Mutfağımız da vejetaryen artık. Et delisiydi o. Banan çok vahşice geliyor. O çiğ ete dokunmak… kanları damlar… Ay! Sonra pişerken renginin değişimi… hiç izlediniz mi? Çok tuhaf bir şey! Yer yer değişir rengi, lifleri belli olmaya başlar. “Lif” denir ona değil mi? Gerçi, et lifli gıda sınıfında sayılmaz, hatta tam tersi. Ama böyle iplik iplik ayrılır ya iyi pişmiş et, ancak “lif” diye tanımlayabilirim onu, haksız mıyım? O ilk rengi değişen kısım yanar öbür taraflar pişene kadar. Sinir bozucudur. “Bundan sonra etin her şeyiyle sen ilgileneceksen alabilirsin ama ben artık et pişirmiyorum” dedim. Artık et almıyor. Evde hep sebze pişiyor. Ben yeşil biber sevmem mesela, eve yeşil biber de almıyoruz. Bir haftadır o kadar sağlıklı beslendiğimi hissediyorum ki!

Ama en güzeli ne, biliyor musunuz? Geçen haftasonu ilk kez maç izleyeceğim diye tutturmadı! Maç saatine doğru çay hazırladım. Kuru pasta filan almıştım, çok güzel birer tabak hazırladım. Karşılıklı oturduk, çay keyfi yapacağız. “Maç başlayana kadar benim dizimi izleyelim” dedim, açtım istediğim kanalı. Aslında en sevdiğim dizi o değil. En sevdiğim dizi Perşembe akşamları yayınlanıyor. Aslında en sevdiğim iki dizi de Perşembe akşamları yayınlanıyor. Neyse ki bol bol reklam arası veriyorlar da, bir o kanal bir bu kanal takip edebiliyorum ikisini de. Bir ara iki kanal da aynı anda reklam arası veriyordu, o zaman çok sinirlenmiştim. Sonra haftasonları tekrar bölümleri olduğunu fark ettim. Ama onlar maç saatine denk gelmiyor. Ben de o sırada oynayan diziler arasında en çok takip ettiğimi açtım. Yarım saat geçti, reklam arası oldu, bir saat geçti… Farkına bile varmadı, oturdu benle diziyi baştan sona izledi.

Beş yılda yapamadığımı yaptım, bir haftada mükemmel erkeği yarattım.

*************************************************************************

Rapora, şizofreni şüphesinden dolayı daimi doktor gözetimi gerektiğini, bu yüzden teşhis konulup gerekli tedavi uygulanana kadar Ruh ve Sinir Hastalıkları Bölümünde tutulması gerektiğini yazacağım. Ama biliyorsunuz, bu vakalar genellikle ömür boyu akıl hastanesinde kalır. Şimdi mahkemeye çıksa vereceği ifade belli; kocamı dize getirdim, evliliğimi kurtardım, diyecek. Hiç vakit kaybetmeden özel bir odaya alalım.

*************************************************************************

Kocam da benle kalabilir mi? Tam her şeyi düzeltmiş, uyumlu ve mutlu bir çift olmuşken, ayrılmamız çok saçma olur.

Ufak Bir Yalan Söyledin Bana

2009-10-07T03:52:00.000-07:00

Esirgenmiş sözler
Onlar olmasa, hayat ne kolay olurdu.
Ya da esirgenmeselerdi,
Hayat eminim mutlu olurdu.

Deseydin ki bana “Korkuyorum”
Keşke deseydin.
Deseydin ki keşke “Unutamadım”.
Keşke “Sevmiştim” deseydin.
Ben senin korkularını yersiz çıkarırdım.
Unutturamazdım birşeyleri ama
Ben de sevmiştim.
İşte bunu söylerdim.

Bir gün çıkıversen de karşıma
Atlanmış zamanlara geri dönüş yaşasak.
Soğumaya terkettiğimiz çayımızı tazelesek.
Aklıma gelmişken, sormak istediğim bir şey vardı,
Onu konuşsak biraz.
Bir de hani, birşey farketmiştin,
Onu anlatsam sana.

Acaba geçekten görmek istiyor muyum
Fal taşı gibi açılmış gözlerini,
Kesildi kesilecek nefesinle
Donup kaldığını?
Şöyle omuzlarından tutup sarsmak istiyor muyum seni?
Yoksa senin azarlar gibi bir sözüne mi bakıyor herşey?

Sana küsmüştüm ya,
Hala küsüm.
Bana âşık olmadığın için değil.
Beni sevmediğin için hiç değil.
Ufak bir yalan söyledin bana
İşte bu yüzden
Sana hala küsüm.

Memnun musun?

2009-10-03T14:45:00.000-07:00

Mutlu olmak için
Onca emek harcadıktan sonra
Memnun olmanın da gerekliliği
Çıkıyor ortaya.

Yetenekli nefeslerim sırasında bile
Yeteneksizce, mutluluğu elimden düşürüverdiğimi zannederdim.

Sözlüklerde, kitaplarda, hatta filmlerde ve müziklerde,
Kimi zaman dost sohbetlerinde
Mutfakta küçük bir çocuğa nasihatte,
Geleceğe iz düşürmeye çalışırken
Hep aradığım mutluluğun anlamı
Avucumda ürkek bir kuş gibi şimdi.
Ama yetmiyor.
Kanatlanıvermesi gerek belki de.
Onun göğe yükselişinin vereceği huzurda
Memnuniyet gizli olabilir mi?
Memnuniyet, mutluluğun olmadığı yerde
Sadece yabani bir ot değil mi?

Adımlarım sadece merdivenlerde bir anlam ifade ediyor
Perdelerim kapalı,
Sokak lambalarının çoğu sönük.
Kaybettiklerim beni yok ediyor şimdi.
Denize fırlatacağım belki elimde kalanları da
Deniz yok.
İyi ki yok.
Bir kalıntı bile olamamaktan kurtarıyor beni
Yağmur bile yok.
İyi ki yok.

Kimi zaman
Aslında çoğu zaman
Derin bir nefes almak bile mutlu ederken
Sadece yolda yürümek seni değerli yaparken
Yok yere ellerin titreyince
Âlem değiştirdiğini bile zannedersin.
Ruhun sanki o bedenden çıkmış,
Bu bedene girmiş.
Akıl namına sahip oldukların
Bir sarhoşluk anında
Tren istasyonlarına koşmakta.
Ömrün aynı cadde ve sokak aralarında tükenmekte.
Kaldırım taşları bile kendini tekrar edemezken
Sen hep aynı günü yaşamaktasın.
Aynı acılara açmış kucağını,
Aynı kini gütmektesin farklı insanlara.
Hayat hâlâ anlamsızlığından bir şey kaybetmemekte.

Eskiden verdiğin bir söz varsa
Tek yaptığın onu tutmak.
Sırf söz verdin diye beklersin yağmuru,
Sırf yola çıktın diye gidersin.
Başka bir bedene saygı duymadığın halde
Eski bedenin sana hâlâ hükmetmekte.
Artık, ancak camlara yansıtırsın hayatı
Aynalar kırıktır çoğu zaman
Camlardan gölge gibi geçer ömrün.
Geçmişin seni terk eder
Sen bir türlü vazgeçemezsin o
Ruhsuz kalmış eski bedenden.

Mutlu olmak zorunda olduğun için
Mutlusundur.
Eskiden mutsuz olmak zorunda olduğun için
Mutsuz olduğun gibi.
Sorular da değişmiştir artık
“Memnun musun?”

BUDUR !! (alıntıdır...)

2009-09-06T13:02:00.000-07:00

_ALINTIDIR_

Birinin kadını olmak istiyorum.!
Başka hiç kimse tarafından dokunulmamak, konuşulmamak, bakılmamak hatta!

Biraz korunmak, biraz şımarmak...

Bir kaç çeşit yemek yapmak, İstiklal caddesinde sıkı sıkı elini tutmak, belki film izlemek ama mutlaka çekirdek çitlemek, bi yerlerde çay içmek, Pazar sabahı kahvaltısı etmek uzun uzun, sahilde yürüyüş yapmak gibi küçük ama zor heveslerim var!

Neden mi?
Herkesin eli tutulmaz,
herkesle film seyredilmez,
herkesle çekirdek çitlenmez,
herkesin kadını olunmaz da o yüzden!

İçinden gelmeli...
Hücrelerine kadar hissetmeli, dna"larına kadar bilmeli insan!
Düşünerek emin olunmaz, bir anda ya olunur ya olunmaz.
Bir de şu yakın geçmiş duvarları olmasa, kafa da hiç karışmaz ya, olsun! Oysa bazen tek bir söze ya da bir bakışa yıkılır bütün duvarlar...

Kek yapmayı da öğrenmek lazım aslında bi ara!

Sabahları uyandığımda günaydın sevgilim mesajları görmek istiyorum telefonumda. Gün içinde özlediğim birisi olsun istiyorum. Özlemek istiyorum birini. Çok özlersem dayanamayıp gidip sarılmak istiyorum. Dayanamamak istiyorum!

Çalışırken, düşünmek istiyorum sonra onu! Aklımda olduğu için gülümsemek istiyorum ara ara... Gülümsediğim için daha çok çalışmak...

Birini sevmek istiyorum; hiç kimseyi sevmediğim gibi, biri sevsin istiyorum beni, hiç sevilmediğim gibi...

Biri o kadar çok sevsin ki beni, hatalarımı da sevsin istiyorum!
O kadar çok sevsin ki; hata yapmaktan ödüm kopsun!

Kıskansın istiyorum biri beni! Sorsun istiyorum neredesin diye, Hımm kim aradı bakayım diye! Ben sormam ama, korkmasın. O sorsun!

Biliyo musun ne oldu? ile başlayan heyecanlı cümlelerimin sonuna kadar tahammül etsin istiyorum biri bana. Mutlaka ipe sapa gelmez bir şey olmuştur ama dinlesin sonuna kadar. Ya bi yavru kedi macerası ya da işte ona benzer bir şeyler olmuştur. Ben de her seferinde sanki bahçeyi kazmışımda hazine bulmuşum gibi heyecanla ve öneminin üzerine basa basa anlatırım ya, dinlesin işte. Ya, evet, çok mühim bir şeyler olmuş falan desin bi de sonunda...

Şimdi ben istesem İstiklal caddesinde birinin elini tutup gezemem mi?
İstesem benimle birlikte çekirdek çitleyip aynı anda film seyretmeyi de başarabilecek birini bulamam mı bi arasam?
Şimdi ben yalnız olmak istemesem, yalnız olur ve bunları da yazıyor olurmuydum?
Hiç sanmam!

Birinin elini tutmakla, birinin elini, sıkı sıkı tutmak arasında çok fark var!
Ya tutarsın ya da tutmazsın ya da, tutmuş gibi yaparsın işte.
Ben yapmam!
Bunu zaten bilirsin.
Kimin elini tutacağını yani.
Deneyerek bulmazsın.
Sadece bilirsin.
Bilmek!
Açıklaması yok.

Ve ben elini sıkı sıkı tutmayacağımı bildiğim hiç kimseyle İstiklal caddesine gitmeyeceğim!
Heyecanla ve özene bezene olmadıktan sonra kimseye yemek yapmayacağım!
Repliklerin bir anlamı yoksa, kimseyle film seyretmeyeceğim.
Zaten çekirdeği unutsun bile, asla olmaz!

Birinin kadını olmak istiyor canım; biraz korunmak, biraz şımarmak...

Çekirdek mutlaka olsun!

_ALINTIDIR_

Depremin Üzerinden 10 Yıl Geçti

2009-08-17T11:37:00.000-07:00

İnsanın iç dünyasının büyümesine benziyordu Yalova’da tozduğum yollar. Evin önüyle kısıtlı oyun alanımız, sonra deniz kenarında kardeş kardeşe gezmelerimiz, Yalova sokaklarını ezberlemenin yanında ilk günlerin güvensizliği… Sonra sabahın 3’ünde, bizi Ankara’da sarsan haber: Gözümde canlandırmaya çalıştığım yıkık sokaklar. Zordu hayal etmesi. Fotoğraflar, TV görüntüleri yetmiyordu.
Depremden 6 ay sonra gittim Yalova’ya. Toparlanmıştı şehir ama yıkılan binaların gedikleri hiç kapanmak bilmiyordu. Karşıdaki iki binanın arasından görülen manzara boş bir arsaydı. Artık bakkalımız bile yoktu ve deniz o kadar uzaktı ki; Arnavut kaldırımı yolda yürürken deniz artık ıslatmayacaktı bizi.
Yeni Yalova’mı? Gece gündüz ağlayan bir anıtı var. Üst üste yığılmış mezar taşları gibi bir anıt, göğe yükselen nur ve taşlarda sizi anıta eşlik etmeye davet eden, üzerinden renkli kalemle geçilmiş isimler. Yemyeşil bir park, sahil boyunca yıllardır özlemini çektiğimiz bisiklet yolu ve çay bahçeleriyle, Yalova geceleri hâlâ cıvıl cıvıl. Geç saatlere kadar süren basketbol maçları, paten gösterileri, müzikler enkazdan kurtuluşa “ikinci hayat” değil de, “yepyeni bir hayat” yorumu katıyor. Caddelerinde ihtiyar teyzelerin gezdiği, çocukluğumun sayfiye yerinde şimdi gezen gülen suratlı bisikletler, sakin kasabalara uğrayan yeni yetme yazlıkçılar gibi. Fakat biliyorum ki, onlar gelip geçici değil, Yalova’da yaşlanacaklar. Yalova kabuk değiştirdi. Bizler, bu genç yaşında Yalova’nın eskilerinden sayılanlar, alışacağız bu yeni yetmelere. İlerde anlatacak hikayelerimiz olacak, denizin bir zamanlar bisiklet yolunda dalgalandığına dair.

(Bu yazı yazıldığında depremin üzerinden 4 yıl geçmişti. Elimden öğrenciliğimin alınmasına hiç bir zaman müsaade etmediğim halde yaz tatillerime sahip çıkamadığım için artık öyle uzun günlerim geçmiyor Yalova'da. Geçen sene gittiğimde, yazıda bahsi geçen gülen bisikletler yoktu artık ama dün akşam haberlerinde gördüm, anıt hâlâ ağlıyor...)

herkes inandığı masallar kadar yaşar...(2)

2009-08-14T06:54:00.000-07:00

Yaşlanmayı özlüyorum. . .
Ağrı sızı içindeki dizLerimi. . .
Pamuk sakallı suratımı. . .
Takma dişli buruşuk ağzımı. . .
YaramazLık yaptığında torunumun korunayım diye . . .
kaçıp arkama sakLanmasını. . .

Henüz. . .
Sobelememişken beni hayat...

Yaz Aşkı

2009-08-11T11:58:00.000-07:00

Anlamıştım zaten.
Her zamanki cereyan çarpmalarından biriydi,
Saçmaydı.
Ayakların gittiği yöne
Gözler gitmek istemezdi.
İnatçı isteklerle ulaşılırdı hedefin yarısına.
Diğer yarısında ihtiyaç olan
Fırsat ve cesaret
Cebimde hiç olmadı.
Uzakça bir sandalyede oturup izlemek,
Dinlemekten ziyade,
Ne kazandırdı bana?
Esmer kızda ayrıldığını bilmek ve
Sarışın bir kız bulduğunu öğrenmek!
Her zamanki ümitsizlik güldürüyor artık beni.
Komik kılmak için seyreylemeyi,
Yanına gidip, beni kızdırmasına izin veriyorum.
Kızınca daha mı çocuk oluyorum, nedir?
Yaşımı sormadı,
Dünyada benden az vakit geçirmiş kızlarla bir tuttu beni.
Sonra en sevdiğim şarkıyı mırıldandı.
Mırıldandı, söyledi diyemem.
“Tamam. Ben sana söyleyeceğim o şarkıyı” dedi,
Sözlerini zor hatırladı.
Kızdığımı da anladı,
Ama aldıran kim?
Hazırladığım kelimelerin yarısı
Kutuda kaldı.
Uzak şehirlere doğru yola çıkmanın
Haşmetiyle ayrıldı limandan bir gemi.
İçinde ben vardım,
Karada bir yerlerde o,
Beni unutuyor.

ALINTIDIR

2009-08-09T08:57:00.000-07:00

"Bir aşkın içindeyken biriktirilmiş çok kelime kalır insanın içinde. kullanılmamış kelimeler. o kadar çok konuşulduğu halde, gene de kullanılmamış kelimeler. bir sonrakine vermek isteriz onları. içiniz çürümedikçe, kelimeler içinizde diri kalır. dipdiri. kendi hikayesi için bizden hakkını isteyen ve boğazımızı düğümleyen bunlardır. günün birinde diliniz kabuk bağlayıp, ruhunuz çürümeye başlayana, içiniz kelimesiz kalana kadar sürer bu. kimse kelimesiz kalmaz aslında; kelimeler kıymetsiz kalır. bu noktaya geldikten sonra durumu tanımlamanın ne önemi var?

Aşkı, kelimeler sanıyorsunuz değil mi?"

ALINTIDIR

herkes inandığı masallar kadar yaşar...

2009-08-07T12:49:00.000-07:00

ÇocukLuğumu özlüyorum. . .
Yara bere içindeki dizLerimi. . .
Pamuk heLvaya yapışmış suratımı. . .
Elma şekerine bulanmış ağzımı. . .
YaramazLık yaptığımda annem göremesin diye . . .
sakLandığım kapı ağzını. . .
Oysa . . .
Çoktan sobeLedi hayat...

Undone

2009-08-03T16:09:00.001-07:00

Take

If you must take me

I can not go peacefully

I left someone waiting for me

I left things so terribly...

Doğum Günü Öğüt'ü

2009-06-11T12:50:00.000-07:00

mutlu yıllar
kutlu yollar
kıllı kollar

diler,
seni ve senin nezdinde bugün doğmuş olan hasbel kader adı Volkan Öğüt olan her kim yaşıyor ve yaşatılıyorsa, doğum günü hadisesinin yıldönümü münasebetiyle tebrik eder, gerek 36,5 derecelik ısı kaynağı hüviyeti taşımak; gerekse mütemadiyen karbondioksit üretme hususiyetini barındıran bünyenle sera gazlarına vermiş olduğun destek dolayısıyle küresel ısınmaya olan katkılarından mütevellid kendini suçlamana mahal bırakmadan, 'herşey olacağına varır' düsturu esasınca ve 'carpe diem' hakikati ışığında John Connor'ın Skynet'i kapatma azm-i cesaretiyle hayata ve hayat sahiplerine Andromeda ile samanyolu galaksilerinin çarpışmalarına kadar bile olsa sevgi beslemeni rica ederim.

ELİMDEN GELEN BU

2009-06-05T10:53:00.000-07:00

Elimden gelen bu ben iki kişiyim

Çoğalmak neyse ne azalmak zor

Birisi seni her an bırakıp gittiğim

Öbürü kan gibi tutulmuş seviyor

Ağzındaki acı alnındaki çizgiyim

Gözlerine kirli bir bulut getirdim

Hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor.

Elimden gelen bu ben iki kişiyim

Birisi kapadığın kapılardan gitmiyor

Yağmur yağmaksa o güneş açmaksa o

Bir yerin üşüse onun sıcaklığı.

Öbürü en içten çağrını işitmiyor

Alıp tutmaksa o basıp gitmekse o

Bakışları kıyısız deniz uzaklığı.

Elimden gelen bu ben iki kişiyim

İkisi birden çıkmaya uğraşıyor

Bilmem ki hangisinden nasıl vazgeçeyim

Birisi yeni baştan serüvene başlamış

Öbürü silahında son mermiyi sıkıyor

Çoğalmak neyse ne azalmak zor.

atilla ilhan

Hayatımızdaki "keşke"lere ithafen...

2009-05-25T05:13:00.000-07:00

Şu masalarda oturmayışını
Buraya hiç uğramayışını
Senin var olmayışını hatırlıyorum sık sık.
Eksik girişimlerime acıyorum.
Gözlerimin görmedikleri, beni hep üzmüştür
Hep, elde edemediğimi özlemişimdir.
Hep mi yanlış, hep mi eksik…
Ben hiç burada olmamalıydım belki
Ya da vakit kaybetmemeliydim.
Daha az uyumalı
Daha çok yürümeli
Kesinlikle daha uzun konuşmalıydım.
Unutmaya başladım varlığını.
Seni ilk gördüğüm ânı asla ama
Seni yaşayışımı unutuyorum.
Gülüşün vardı
Gözlerin vardı
Sen vardın bir de ben vardım ama
Fark etmedin.
Ben kahkahalar atardım
Sorular sorar, öylece durup beklerdim cevapları
Bir iki uzun cümle kurmuştum aslında.
Yeniden onsekiz yaşında olsam keşke.
Tanıdığım herkesi unutup
Yeniden tanışsam.
Farklı bir hikâyem olsa bu kez
Seni bulsam erken saatlerde
Geveze olsam yeterince
Güzel olsam
Akıllı bir ufaklık olsam
Hava serin olsa…
Sabahın sekizi olsa…
Ben mutlu olsam…
Sen burada olsan…

Tribute to "45 dakika"

2009-04-26T08:34:00.000-07:00

Orhan her zamanki gibi mesai bitimiyle metronun yolu tutmuştu. Yaz yaklaştıkça artık hava kararmada işten çıkabiliyordu ki karanlıktan çok hoşlanmazdı. Alt geçit merdivenlerinden sekerek indi. Turnikeye kartını bastıktan sonra kaç kontörü kaldığına bakmaktan kendini alamazdı. Metal oturaklardan birini gözüne kestirip oturdu. Kışın sevmediği bir yönü de bu metal oturakların kışın soğuk olmasıydı. Soğuktan da pek hoşlanmazdı. Akdenizli olmasına bağlardı bu hususiyetini. Bu arada düşündü eve gitmeden yapması gereken bir şeyler kaldı mı diye. Malum son 45 dakikasıydı. Gereksiz masrafa girmeye gerek yoktu. Maho'nun siparişi korku filmlerini aramalıydı. Kendine de oyun bakacaktı. Mühim işler sayılmazdı tabi. Ha bir de tobağalarına yem alacaktı. Keratalara yem yetişmez oldu, pehlivan gibi oldular zaten. Planlamayı iyi yapmalı. Limaon pazarından filme bakıp, Selanik caddesindeki petshoplardan birinden de yem alınabilir. Demirtepe durağına geldiklerinde, malum mesai çıkışı, ortam kalabalıklaşmıştı iyice. Bir kaç arka vagona binseydi daha tenha olacağını biliyordu ama neyseki bir durak kaldı Kızılay'a. Kaba hesapla 35 dakikası kalmıştı. Son durağa geldiklerinde içeri girmeye çalışan yeniyetme mavi saçlı bir tipe söylnenerek vagondan çıktı ve doğrudan yürümeyen merdivenlere yöneldi. Daha doğrusu yürüten merdivenlere. Becel reklamlarında yüzünde şapşal bir gülümsemeyle yürüyen merdivenlere değil de yürümeyen merdivenlere yönelerek kalp sağlığını önemsediği izlenimi vermeye çalışan kıravatlı iş adamaı kılıklı zibidi oyuncu eğer reklamda para almadan rol alsaydı o şekilde sırıtabilecek miydi acaba diye düşündü. Heralde bu sabah ters tarafından kalmıştı. Orta okulda Sait Faik'in yaşama sevincine nasıl bağladığını hatırlayamadığı bir hikayesindeki kahraman gibi belkide sabah tıraş bıçağına sinirlenmişti. Maho'nun firmasının yılbaşında verdiği alışveriş çekiyle aldığı Blue II Excell'lerden dolapta birkaç tane daha kalmış olmalıydı. Bir dahaki sefere yeni bir bıçak açayım bari diye düşündü. Limon pazarı her zamanki gibi yine kalabalık. Bir kaç kıç darbesiye katalogların olduğu bölümde kendine yer açtı. Filmi bulması zaman aldı biraz. Alelacele oyunlara göz attı şöyle. Özer'in bahsettiği Total War'un son versiyonu da istedi satıcıdan. Telefonundan saate baktığında 15 dakikası kaldığını farketti. Rengi attı bir anda. Hızlı adımlarla iki sokak arkadaki petshopa yöneldi. Vitamin takviyeli, kalsiyumca zengin çubuk yemlerden aldı bir paket. 25 lira da evlat acısı gibi geldi ama tosbağacıklara helal olsun. Son dakikalara girmek üzereydi. Turtaş olmazsa Keklik hiç olmadı İlker otobüsüne yetişmeliydi. Kankaybından ölmesine 45 dakikası kalan ama bir türlü ölmek bilmeyen Murat gibi hissetti. Can havliyle attı kendini Keklik otobüsüne. Kartı basmasıyla kontörün gidip gitmediğini yokladı telaşla. Rahat bir nefes aldı. Son 45 dakikasını efektif kullanmaktan memnundu. Transferli 20'lik kartından ekstra 140 kuruş düşmemiş oldu ki bu kanter içinde kalmasıyla kazanılmış bir zaferdi. Tasarruf edilmiş bir penny kazanılmış bir penny dememiş İngilizler. Hoş, ayı derisinden post, ingilizden dost olmaz ama iş hayatıyla özel hayatı birbirinden ayırmakta yarar var. Boş koltuk yoktu, o da arka kapıda bir kenara tutundu. Tırnak içerisinde "Zafer kazanmış Romalı bir kumandan edasıyla" evinin yolunu tuttu.

Önemli Not: Ankara Büyükşehir Belediyesi EGO genel müdürlüğü kararınca Transferli Ego Toplu Taşıma kartları kontör başına 140 lira (tam bilet) tutarında olup, işbu 45 dakika içinde ikinci defa kullanılması durumunda ikinci kullanımdan ücret tahsil edilmemektedir.

The Call of The Ktulu*

2009-04-17T09:52:00.000-07:00

Durgun bugün deniz. Kayığım gökte süzülen martı kadar rahat yol almakta. Tek dalga yok küreğime direnen. Gök te deniz kadar koyu bir o kadar da kapanık. Gölde balık avındayım sanki. İhtiyar kayığımın gıcırdayan tahtalarından başka ses yok mırıldandığım şarkıma eşlilk edecek. Yalnız yolculuğuma sukünet hakim. Şüphelenmemek için iyi bir neden arıyorum. Yolunda gitmeyen birşeyler var. Bir aptal bile kokusunu alabilir ufukta saklanan karanlık tehlikenin. Calypso'yu rahatsız eden de kim acaba bu kadar. Umarım nefretini bana kusmaz. Serin bir esintiyle ürperdim. Adını ağzıma almayacağım onun. Hep bu havalarda görünür derler. Sinsice yol alır derinden. Denizci bu suların en cesurudur karaltısını farkedinceye kadar altında yatan canavarın. Chutulhu, etrafında bir geniş bir girdap oluşturur. Kaçmayı deneyenler, zıpkına sarılanlar, zamanının sonu geldiğini anlamamaya direnenler hiç başaramadı. Denizlerin huzurunu kaçıranlar için kötü şanstı o. Adını ananlar için hiç umut olmadı.
Ufukta çakan bir şimşeğin aydınlığıyla kendime geldim. Sesinin bu kadar geç gelmesi fırtınadan uzaklaşmam için yeterli zamanım olduğuna işeret. Defterim islanmadan son notlarımı toparlayayım. Evet, bu satırlarım fırtınaya yenik düşen seyrimden eve dönüş yoluna girmemi müjdeler.

İlerleyemiyorum. Ters akıntı olacağını sanmam. Rüzgar benim yanımda ama ilerleyemiyorum. Aynı hataya düşme korkusu notlarıma göz atmamla mana buldu. Derinlerin karanlığı belli ediyor kendini. İlerleyemiyorum. Kürek çekmeyi bıraktım artık. Adını ananlar için hiç umut olmadı ki. Chtulhu...Chtulhu...

* Editörün notu: Kötü şans getirdiği için bilerek yanlış yazılmıştır

TABU - IV (Ünzile ile söyleşi)

2009-04-16T11:16:00.000-07:00

Affet beni Ünzile seni çıkaramadım çitten dışarı çünkü kafamı başka sorular kurcalamaya başladı böyle görünce planörleri.

Şimdi sen soruyorsun ya yağmuru kim döker diye… Sular önce göğe yükseliyor, biz de planörün kanadını takıveriyoruz müstakbel yağmura, inan bana kuşlardan öğrendik bunu. Planörcülüğün simgesi; üç martı.

İnsanoğlunun doğaya başkaldırısı gibi yorumluyor uçuş hocam; emekleyen bebeklerden uçan insanlara dönüşümümüzü. Her sabah büyük bir şevkle; iterek, çekerek taşıyoruz planörleri piste. O estetik kanatların gövdeyi taşıyabilmesi için hıza ihtiyacı var, yeterince hız olduktan sonra hiç şaşırtıcı değil yerden ayağımızın kesilmesi. Eğer bir gün mühendisliğin akışkan problemlerini merak edersen sana anlatabilirim Ünzile. Sabahtan akşama pistten uzakta tek başına oturan bir sabır taşı vinçle planörü çekerek kazandırıyor bize ilk hızımızı. Yerden kopana kadar o kadar düşkün ki motorsuz uçak, dengede bile duramıyor tek başına. İşte o anlarda ve indikten sonra kalkış noktasına geri taşırken planörü, tam bir takım ruhu söz konusu. Bir de planörü incitmemek için yeterince disiplin tabii Ünzile.

Bu bir haftanın bana kattığı tek şey motorsuz bir uçağı havada ilerletmek ve iniş-kalkış yeteneğimi biraz daha geliştirmekten ibaret değil. Seni sık sık düşünüyorum tabii ama bu haftada önyargılarımın da çoğunu yıkıyorum Ünzile. İnsanları daha iyi tanıyabiliyorum, insanlığı anlayabiliyorum, sabretmeyi, katlanmayı, azla yetinmeyi öğreniyorum.

Espri yeteneğimizi kaybetmeden askeri disipline giriyoruz. Laucha bir yuvaya dönüyor herkes için. Hocasından öğrencisine herkes istediği zaman gidip istediği kadar vakit geçirebilir orada. Bir akşam sürpriz bir balon turuna çıkılabilir. Asıl mesleği doktorluk olan bir İspanyol, biraz utanarak doktor olduğunu söylese de büyük bir tutkuyla anlatır uçmanın mantığını. Orada hiyerarşi yok Ünzile, biliyor musun. Uçağın içinde sağ salim bir uçuşu tamamlamak adına hocanın sözünü dinleyeceksin, takım arkadaşlarına saygıyla yardım edeceksin ve özgürsün.
İlginçmiş gibi anlattığım her şey bu kadar doğal bir seyirle ilerlerken seni kurtaramamanın sıkıntısı kemirir içimi bir de biz küçük parçaların yarattığı büyük devinimi görünce sorarım bir Türk olarak kendime:

Güneşe göç var da, kalan biz miyiz?

The Wait

2009-04-15T10:47:00.000-07:00

İnceden başlamış yağmurun miğferlerde tımbır tımbır çıkan sesinden başka çıt çıkmayan bir bekleyiş vardı. Gözler burçlarda olması gereken sancağı tutan yaralı yayanın belirmesiyle daldı düşünceyle. Lağımcı birliğinin kazdığı tünellere su basmış düşman. Çeribaşı kaybın çok olmasının yanında sur temellerinin gevşiyeceğini de fısıldadı teselliyle. Büyük Top'tan çok ümitliydi aslında. Gelmiş geçmiş en büyük top. Ne varki surlar yüksek, duvarları kalın. Aşçıbaşı akşam kazanların ateşi yakmaya gitti usulca. Topların gürültüsü bu gece de zafer rüyalarını yarıda kesecek. Sultan da çadırından çıkmadı ne zamandır. Herkes gibi o da gemilerden gelecek haberi bekliyor olmalı. Konstantin nasıl da şaşıracak ama görünce donanmayı sabahın ilk ışıklarıyla. Kayser-i Rum Roma'nın yeni Sezar'ı olacak bunu o zaman anlayacak. O da farkına varacak. Çağ bizim, İstanbul bizim.

TABU - III (Üstatla dertleşi)

2009-04-14T14:01:00.000-07:00

THK’deki askeri disiplininin yaratacağı sıkıcılığa inat, kurallara sıkı bağlılıkları ile bilinen Almanların güle oynaya planör eğitimi verdikleri bir dağ başında, Laucha’da geçirdim geçen haftayı.
Laucha, Doğu Almanya’da küçücük bir yerleşim yeri, teperlerde ekili araziler… ve bizim uçuş pistimiz. Planör kanatlarına model olan martılardan biri gibi hissedebildiğimiz yer. Attila İlhan’a inat, kendimizi koyup gidebileceğimiz bir yer. Utanmadan kendime mırıldanmıştım Yaşar’ın şarkısını, Attila İlhan’ın da o şiiri aslında kendine yazdığını bilmeden;

Herkes gibi yaşasana sen
İşine gücüne baksana
Evlenirsin çocuğun olur
Sonun kötüye varacak
Beni koyup koyup gitme
Ne olursun

Yapamıyorum işte, herkes gibi olmak ağırıma gidiyor.

Kendini martılarla bir tutma
Senin kanatların yok
Düşersin yorulursun
Beni koyup koyup gitme
Ne olursun

Benim kanatlarım var ama üstat, ben gidiyorum. Bir hafta boyunca tüm işlerimi unutmaya, akışkanlar mekaniğine sadece bir zevk olarak bakmaya gidiyorum.
Ama sanma ki tüm dünya aklımdan çıkıyor üstat. Diyorsun ya “evlenirsin, çocuğun olur” bu köy yerinde Ünzile geliveriyor aklıma. Hani;

Korkar durur gitmez
Köyün en son çitine
İnanır o sınırda dünyanın bittiğine

Yükselip de baktım ya dünyanın sınırına

Balondan Laucha/Almanya

ve hala göremedim… Utanıyorum Ünzile’nin yüzüne bakmaya üstat,

Varmadan sekizine
Ergin oldu Ünzile
Hem çocuk, hem de kadın
On ikisinde ana

Ben hala çocuk ruhlu… “Sor bana Ünzile, anlatayım sana” diyeceğim ama Ünzile benle konuşmuyor üstat.

Yağmuru kim döküyor
Ünzile kaç koyun ediyor
Dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor

Ünzile kaç koyun eder üstat? Sen söyle bari, vereyim koyunları, kurtarayım Ünzile’yi. Böyle şehir meydanlarında feminist nutuk atmalarla kurtulmuyor kızlar. Ben okudum diye, ben martı gibi uçtum diye Ünzile’nin dünyası değişmiyor. Gidip çitin öbür tarafına, göründüm mü Ünzile’ye, gösterdim mi ona dünyanın öbür ucunu? Yoksa babası gösterecek ona dünyanın kaç bucak olduğunu. Ödedim mi koyun hesabından Ünzile’nin bedelini? Tutup elinden oturttum mu bir okul sırasına? Nikâh masası bile değil, imamın karşısına oturtuverecekler Ünzile’yi. Tembihledim mi ona “kendin büyümeden çocuk büyütmeye heveslenme” diye? Hoş, heveslendiğinden değil yavrucak, bu kadar dayağa, yirmisinden sonra çocuk doğurmaya takat kalır mı bedende?
Bencilim üstat, bencil. Her feminist gibi ben de bencil. Okulumu bitirdim ya, baba evinden çıktım da yıkılmadım ya, Ünzile okusa ne okumasa ne, ben martı gibi uçtum ya. Kendime feminist, tek taşımı kendim aldım ya… aferin bana! Hangi denizyıldızını tutup denize geri fırlattım peki? Bana Ünzile söylesin senin şiirini Yaşar’ın bestesinden üstat, müsaade edersen;

elimi tutuyorlar ayağımı
yetişemiyorum ardından

Ünzile söylesin ki, ben hiç unutmayayım halime şükretmeyi.
Affet beni Ünzile…

TABU - II

2009-04-13T14:40:00.000-07:00

Muhasır medeniyetler seviyesine ulaşmamızı engelleyen bir tabumuz daha var; uçmak! Uçan ilk insan bizim topraklarımız üzerinde uçmuşken, fazla bilim göz çıkarır korkusu bürümüş, ilk uçak fabrikamız muhtemel siyasi nedenlerle kapanmış ve Hezarfen küçük bir pist adıdır şimdi… Uçak fabrikasının kapanmasında başrol oynayan siyasi ise ismini, bugün THK’nin eğitim merkezlerinden birine ev sahipliğini yapan bölgede hak etmiştir.
Şimdi de bir ülke düşünün ki, uçak üretimi yasaklanmış. Motorlu uçaklara ellerini süremeyen Almanlar İkinci Dünya Savaşına motorsuz uçaklarla hazırlandılar. Bugün Türkiye’de planör eğitimi alınabilecek tek yer THK Planör Uçuş Okulu iken Almanya’da coğrafyanın elverdiği her noktada bir planör okuluna rastlamak mümkün.

TABU - I

2009-04-12T15:40:00.000-07:00

Anvers/Belçika

HEYKEL

Melih Gökçek
Tükürmek
Yasak
Kaldırın bunu buradan
….

“Eee… hani Avrupa’da neredeyse her göbekte var”
“Trafik ışığı”
“Hayır saçmalama trafik ışığı yok ki hiçbir göbekte! Hani böyle güzel görünsün diye, bizde yok”
“Fıskiye. Ondan var bizde her göbekte”
“Hayır, o değil! Bu bir sanat!”
“Saçmalama sokak ortasında ne sanatı yaaa… Başka türlü anlat”
“Her şehrin merkezinde Atatürk’ün nesi var?”
“Heykeli var, aaa… Heykel!”

Bilinmeyen bir nedenden ötürü, heykel sanatı bizde pek gelişmemiştir, sokaklarımızı heykellerle süsleyemeyiz. Dini sorumlu tutamam bundan çünkü dışlanan, heykelciliğin sanata yakın tarafıdır. Yoksa her okulun bahçesinde bir Atatürk büstü, her şehrin girişinde at üstünde Büyük Önder… Putlaşma korkusu değildir bizi heykelden uzak tutan. Kültürümüzde yok. Sanırım bu kadar basit ve… belki artık bir tabu.

Nokta

2009-04-12T14:19:00.000-07:00

Yanık ciğerleri ayırdı dürümün içinden. Bir peçeteye sildi parmaklarını göstermelik bir hareketle. İs kokusu yayılmış ahşap dekorasyonlu odaya göz attı. Akşamüstü güneşinin alçak pencereden süzülen hüzmesinde dans eden toz zerresinin samanyolunda gezinen dünyadan ne farkı vardı. Toz zerresi üstünde bir bakteri var mı acaba? Veya yaşamı destekleyecek bir su kalıntısı. Var mı ki geleceği üzre plan yapma telaşı taşıyan bir yaşam formu orda da. Varsa da lavaşta ciğer gibi bir olayı olmayacağı kesin. Bir ısırık alıp ayvadan, ekşimiş yüz ifadesiyle "Geçen gün bir ayva aldım hacı, bunun gibi ekşiydi. Reçeli iyi olur bunun ama" gibi gereksiz bir lakırdıya da girmezdi. Benim onu düşündüğüm kadar o da beni düşünüyodur umarım diyerek çıktı düşünce bulutlarının arasından. Biberiyeden olsa gerek gözü yaşarmıştı.

Köşe gönderi

2009-04-12T13:34:00.000-07:00

Son on haftadır kazanamıyor. Özer'in sakatlığı da devam ediyor. Gökçek'in gök gözleri de seçim meydanlarında ne zamandır. Tıpkı Sauron'un 'Great Eye'ının Minas Trith'e yöneltip dikkatini beklemediği tehditlerden bihaber olması gibi. Söylentiler doğrular nitelikte bir durum. Oğlunun başkan olmasına rağmen sayaç meselesi başladıktan beri sonra kulüpte düşüş var. Kulübü aslında o yönetiyor. Gözü Gondor topraklarında aslında, Ankaragücü hedefi. Bu sezon Ankaragücü düşecek, onlar da razı zaten; Ankaraspor'la birleşecekler ihtimal ki. Aykut Kocaman'ın takımları beraberlikler eğilimi taşır. Beklenenin aksine bu sezon yüksek kazanma oranıyla ilk yarıyı kapamış olmaları yeni transferlere bağlansa da yine belli bir puan barajına ulaşıldıktan sonra yelkenler suya indi, rehavete yenilmeye başladırlar. On haftada yedi yenilgi. Aykut bile yenilgiyi hakemlere bağlıyorsa kronikleşen olumsuz hava etkisinden birşey kaybetmemiş görünüyor. Ankaraspor yine ne uzar ne kısalır, sekizincilikle dokuzunculuk arasında gider gelir. Sezonu kapatmış durumdalar. Galatasaray galibiyeti sonrası düşüşe geçen Es-Es kendine gelmiş görünüyor. Rıza doğru işler yapıyor ve zor günleri aşmakta takıma sağladığı katkı büyük. İç saha maçlarında seyirci avantajının takımına katkısı iyi kullanarak Ankaraspor karşısında alınan galibiyet Eskişehir'e rahat bir nefes aldırdı. Bu puan ilerde çok lazım olacak. Es-Es'in Trabzon ve Beşiktaş maçları daha oynanmadı ve kalan diğer maçları hep düşme hattındaki rakipleri. Haftaya Ankaragücü deplasmanını kazanması düşme hattının kaderini tayin etmede önemli bir adım olacak. Ceyhun'un Bursa maçında sakatlanması da Ankaragücü'nü zorlayacaktır. Es-Es haftaya da kazanır.

Bugün ayın kaçı?

2009-04-03T02:59:00.001-07:00

“Öldürmekten daha ağır bir şey
Niçin anlıyorsun”

Niçin anlıyorum? Hadi bunu sor bana çünkü beni öldürüyor seni anlamak.
“Bugün ayın kaçı?” Bunu bana neden soruyorsun? Bunu neden bana soruyorsun?
Elimden kalemimi neden alıyorsun? Neden benim kalemimi alıyorsun ve neden öyle bakmadan alıyorsun? Neden kalemle beraber parmaklarımı da alıyorsun?
Yüzümün ayrıntılarından nefret ediyorum, sen neden sürekli yüzümün yakın plan fotoğraflarını çekiyorsun?
Kalabalıklar içinde yalnız hissetmiyorsun artık, görüyorum. Anlıyorum seni, tehlikelisin ruhum için. O kadar çok şey paylaşıyorsun ve benim çenemi o kadar düşürüyorsun, o kadar iyi bir arkadaşsın ki bu sevgilerden uzak ülkede, bir tehlikesin ruhuma. Gizli bir planın var adeta, bana hayatı yeniden tanıtacaksın. Hiç ummadığım bir anda “Olmaz, diyordun, işte oldu. Karşında hayat” diyeceksin ve o suyun üstüne yeni bir yelken açacağız. Ama ben bunu istemiyorum ve senin aklından geçen o hain planı anlıyorum. Bu beni öldürüyor.
Ben iskelemden memnunum, sözüm var, ayrılamam. Çok ahkâm kestim, vazgeçemem. Denizler artık sadece gözlerim için, yüzemem.
Seni anlıyorum, anlamak istemiyorum ama anlıyorum. Anlayıp da yanında kalmak istemiyorum ama anlıyorum. Sorsana, niçin.
Bugün ayın üçü…

Ceyhun'ca bir merak

2009-04-02T07:32:00.001-07:00

İnsanın günahının sebebi,
Ölümünün de sebebiyse,
Ölmek günah mıdır?

Yasak Aşk

2009-02-19T13:32:00.000-08:00

Kapının önünde arabanı görünce, biri boğazımı sıktı sanki, bir süre nefes alma refleksimi kaybettim. İçeri girer girmez seni görecekmişim gibi korkuyla açtım kapıyı ve tüm duygu karmaşamı gizleyeceğini sandığım bir yüz ifadesi takınmaya çalıştım. Elbette ki orada değildin ve güvenlik görevlisi aptal bir şaşkınlık akan yüzüme acıyarak baktı.
İki saat sonra seninle görüşemeyeceğimi bile bile odama giriyorum, daha doğrusu odama kaçıyor, saklanıyorum. İstemsizce sol omzumun üstünden pencereye bakıp, seni yokluyorum, oradasın… Dün hiç yaşanmamış gibi sakin, benim odama girdiğimi fark etmemiş gibi umursamaz, her günkü gibi çalışıyorsun işte.
Belki kimse fark etmeyecek ayrı düştüğümüzü. Farklı saatlerde sigara içişimizi tesadüf zannedecekler, sen birkaç gün yemeğe gelmeyeceksin. Rutinimiz değişecek böylece, kimse “neyiniz var?” demeden.
Hangisi daha can yakıcı, onu bilmiyorum. Kendime acıyorum şu anda. O yüzden herkes fark etsin, sorsun bana da, anlatıp acındırayım kendime. Ya da kimse fark etmesin, beni, sensizliğimi, acımı, yalnız da baş edebilirim bu… Bu nedir bilmiyorum. Kader mi? Yoksa sadece basit bir aptallık mı? Aşk aptallıktır zaten. Öyleyse bu kesinlikle aşk!
Gözlerimin kalabalıkta seni araması benim aptallığım. Seninle göz göze gelişlerimiz ise kader mi? Aşk mı? Senin aptallığın mı yoksa?
Hayatımı anlamsızlık sarmışken ve duygu kavramımı yitirmişken karıştırdın kafamı. Hiçbir şey şaşırtamazdı beni ama senin bakışının soğuktan sıcağa geçişini görmek yeni bir kapı açtı zihnimde.
..........................................................................

yeni başlayanlar için kadim_volume 2

2009-02-12T10:14:00.000-08:00

öğlene doğru uyanmıştı...
geceden kalma ağrıyan başı,
ütü odasında uyuyan bir arkadaşı (ki bu ben oluyorum),
hakkında bir çok soru sorulması gereken erkenden uyanıp gitmiş bir başka arkadaşı (pirimdir kendisi),
ütülenmesi gereken 4 adet gömleği (ne gerek var) ,
hazırlanması gereken bir bavulu (haliyle),
ve
saat 4 buçukta uçağı vardı (opsss!!)...
___
ne yapmalıydı.
kalktı. bir sigara yaktı. evin içinde dolanmaya başladı. 4 adet gömlek, 1 haftalık yurt dışı gezisi için fazlamıydı? azmıydı?
bu ütü neden son güne kalmıştı ki böyle? aklına ütü odasında uyuyan ve bir türlü uyanmayan arkadaşı geldi. gülümsedi. uyuması bu tip ev işi durumlarında yapabileceği en büyük yardım diye düşündü içinden... (eywallah...)
ah diğer arkadaşı olsaydı... hani arada "pirim" diye takıldıkları... ama o erkenden kalkıp, çocuk odası takımı bakmaya gitmişti. (bu tip konularda diğerlerine göre açıkara öndeydi..."pirim" ünvanını hakkıyla kazanmıştı)

kadime kala kala ütü odasında uyuyan beceriksiz arkadaşı ve ütü odasına bir türlü uymayan 4 adet gömleği kalmıştı.
derken uyandı kadimin kadimi. uyandım...
kadim, kahvaltı hazırladı ikisine de. ikimize de...
kahvaltı dediğimiz, neskafe ve ekmek arasına tatlı bir macun , fıstık ezmesi mi, fındık ezmesi mi, şokella mı tam hatırlamıyorum... ama en azından bu üçünden biri olmasını umudediyorummmm....

ama ilginç olan nokta şu ki:
salona ütü masasını açtı.
ben gitar çalmaya başladım.
4 gömlekten ilkini 1 saate yakın bir sürede ütüledi.
sonra bir sigara molası verdi.
ben gitar çalmaya devam ettim.
sonra ikinci gömleği ütü masasına serdi (ki burda, bir terziden çok, eti doğramak üzere tezgaha yatıran bir kasap havası vardı)
sonra ani bir hareketle 4 gömleği de alıp çıktı evden. 5 dakkaya kalmadı geri geldi. kurutemizleme kapalı dedi... bir sigara daha içti.
her gömlekte hızlanıyordu.
2 saat sonra hepsini bitirdi.
bavulunu düzenledi...
artık uçağa binmeye hazırdı...
vedalaştık...
kadim fransaya uçtu...
hatta geri bile geldi....
hoşgeldi...
;)

Tanıyabildiniz mi?

2009-02-05T12:09:00.000-08:00

Göl

2009-01-31T14:08:00.000-08:00

Bir kısır döngüye giriyoruz ve
Bir su damlası gibi,
Kurtulmak istemiyoruz.
Aykırı olmaya çalıştığımızdaysa,
Tırmandığımız taşın çizikleriyle
Geri dönüyoruz.
Sonuçta kızgın suların,
Göle kavuşmasına eşdeğer;
Hep kaçtığımız noktaya dönüyoruz.
Öylesi huzur ve yosunların tutuculuğu var ki orada;
Uyuşuyoruz, uyuyoruz, alışıyoruz.
Mutlu olmayı öğreniyoruz.
Göl suyunda ölmeyi öğreniyoruz.
Yeniden akmak isteyenler de
Aynı girdaba giriyor.
Hepimiz aynı tiyatroyu oynuyoruz.
Sıradan olanı sıra dışı bırakacak kadar
Sıradanlaştırıyoruz, sıra dışılığı.
Hepimiz, girdaba dönmüş akarsuyun
Birer damlası.
Hepimiz gölde kucaklanıyoruz.
Hepimiz
Göl suyunda ölmeyi öğreniyoruz.

kadim'in seçtikleri#2

2009-01-28T14:17:00.000-08:00

yakında birkaç yazım olacak kadimcim,kolay yolu seçtim sanma:)
ama daha önce de söylemiştim ya bazı sözler ve söyleyenler vardır, hatırlamak da hatırlatmak da güzeldir...

Yaşamda sık sık istemediğin durumlarda
kalacaksın — ama, geriye dönüp böyle durumlara
giriş nedenlerini düşündüğünde, göreceksin ki,
o durumlara girmen, her seferinde
senin bu duruma girmek istemenden kaynaklanmış —
yaşamının durumlar zincirini izlediğinde,
bulacağın, hep, kendin olacak.

Yaşamında, hep, kendini, girmek istemediğin
durumlara sokmak isteyeceksin — ve,
sokacaksın...

...

Ne yapmış—yapabilmiş—olursan ol, özlediğinin,
yanında —'bura'nda—olmadığı zaman aralıklarının
ne denli boş olduğunu bilinçlendirmendir özlem—
o, istediğin bilinçli açık birliktelik dışındaki
bütün ilişki biçimlerine duyumsadığın boşluk...

(Oruç Aruoba'dan)

Mutluluğun Sırrı

2009-01-21T13:25:00.000-08:00

Toplanin, mutlulugun sirrini veriyorum!
Bir kere su ortaya cikti: Para, mutluluk getirmiyor kardesim! Modern dunya, sadece 'daha zenginlerin', 'daha az zenginlerden' biraz daha mesut oldugunu, bu saadetin de 'ustunluk' hissinden kaynaklandigini ve uzun surmedigini kesfetti! Psikologlar 'mutluluk' konusuna takmis durumdalar. Temel ihtiyaclari karsilandigi surece, daha fazla para ekstra bir mutluluk getirmiyor.
Peki, kim, niye mutlu oluyor? Time dergisinin son sayisi, bircok bilim adaminin bu konuda yaptigi arastirmalardan cikan ilginc sonuclari konu aliyor. Mutluluk, bizim sandigimiz etkenlerden coguyla hic baglantili degil!
Para? Hic alakasi yok!
Egitim? Hic etkisi yok!
Zekâ? Ayni sekilde!
Genclik? Bilakis! Yaslilarin hayattan genclere gore daha cok zevk aldiklari ve depresyona daha az meyilli olduklari kanitlanmis!
Evlilik? Arastirmalara gore, evli insanlar bekârlara gore biraz daha mutlu olsa da, bunun sebebi zaten mutlu olmaya meyilli insanlarin evlilikleri daha kolay yurutmesiyle ilgili olabilir!
Gunesli havalar? Hayir! Amerika'nin bol yagmurlu bolgelerinde yasayanlarin Kaliforniyalilara gore daha depresif olmadigi kanitlanmis!
O zaman insanlari mutlu eden ne?
Bulgulara gore dini inanc insanlarin mutlulugunu artiran onemli bir etkenmis. Inanan insanlar zorluklara karsi daha kolay gogus geriyor ve daha iyimser oluyorlarmis.Arkadaslar, mutsuzluga karsi muthis bir ilacmis! Ahbaplari, dostlari, aileleri ve cevreleriyle daha yakin ve sik iliski kuran insanlar karamsarliktan uzak kalmak icin en etkili formulu bulmuslar.
Bu arada, mutlu olmak icin bir grup psikologun kullandigi 'gun insa etme' metodundan bahsetmek lazim. Denekler bir gun once dakika dakika ne yaptiklarini hatirlayip, bu aktivitenin onlarin acisindan mutluluk duzeyini birden yediye kadar isaretliyorlar. Bu test 900 kiside uygulaniyor. Sonuclar ilginc...
En cok mutluluk veren aktiviteler, arkadaslarla sosyallesme, evde yatip gevseme, dua etme ve yemek yeme... Bunlari spor yapma ve televizyon seyretme takip ediyor. Tuhaf ama 'cocuklarla ilgilenmek' listenin en altlarinda, ev isinin bir sira ustunde yer aliyor! Cogu insanin hayatinda mutlulugunun kaynagi olarak gordugu cocuklarin, gunluk hayatin mutsuzluk sebeplerinden biri olmasi ilginc! Demek ki, mutlu ettigini sandiginiz her sey mutlu etmiyor! Ancak, gunluk hayatta insani sinirlendiren, geren, mutsuz eden ufak tefek olaylar, hayatin genelinde mutluluk kaynagi olabilirmis! Surekli sikayet ettiginiz stresli isiniz, hayatinizin en onemli rengi olabilir ornegin.
Psikologlarin bu konuyla ilgili edindigi farkli bir bulgu da: 'Sonlarin gucu'! Sozgelimi, sizi cok mutlu eden bir iliski, son bir haftasinda berbat kavgalar ve gozyasi dolu bir ayrilikla sonlaniyorsa, butun hayatiniz boyunca o iliskiyi kotu hatirliyorsunuz!
Bu konu, kolonoskopi yaptiran bir grup insan uzerinde test edilmis. Biliyorsunuz kolonoskopi, bagirsaklarla ilgili rahatsiz edici, biraz acili bir muayene metodu. Bir grup hastaya standart kolonoskopi yapilmis. Diger grupta ise kolonoskopi aleti, muayeneden sonra 60 saniye hareketsiz birakilmis. Hastalara aci veren bolum aletin hareketleri oldugu icin, uygulama 60 saniye daha uzun surdugu halde, muayenenin sonu 60 saniyelik acisiz bir zaman dilimiyle bittigi icin, ikinci gruptaki hastalar, uygulamayi, ilk gruba gore daha az rahatsiz edici bulmuslar!
Peki, herkes mutlu olabilir mi? 1996'da yapilan bir arastirmaya gore, bir insanin hayatindan memnun olmasi, yuzde 50 oraninda genetik yapisina bagli! Genler neseli, rahat bir kisilik yapisini, stresle basa cikma kapasitesini, depresyon ve endiseye mehili yonlendiriyor! Eger bir insan genetik olarak mutluluga meyilliyse , basina berbat seyler de gelse, hatta kaza sonucu bir uzvunu bile kaybetse, zaman icinde, eski mutluluk seviyesine ya da ona yakin bir noktaya donebiliyor!
Butun psikologlarin uzerinde fikir birligine vardiklari uc mutluluk formulu var:
Sukretmek, iyilik yapmak ve yaptigin isi sevip daha cok konsantre olmak! Sukretmek, hayattan duydugun memnuniyeti ifade etmek, hatta bunu duzenli olarak yazmak ve soylemek, sadece insanin keyfini yerine getirmekle kalmiyor; Kaliforniya Universitesi'nin arastirmasina gore fiziksel sagligi duzeltiyor, enerji seviyelerini yukseltiyor, aci ve yorgunlugu azaltiyor! Iyilik yapmak, sozgelimi duzenli olarak bir huzurevini ziyaret etmek, bir komsuya yardim etmek, babaanneye mektup yazmak, mutluluk derecesini ani ve dramatik bicimde artiriyor!
Ne para, ne ask, ne gunes, ne genclik. Yaptiginiz isi sevip, o ise butun konsantrasyonunuzu ve enerjinizi severek vermek de, mutlulugun formullerinden biri. Marangoz olsaniz da, doktor olsaniz da boyle. O kadar arastirma, kolonoskopide ekstra 60 saniyeye katlanan denekler (!), yazismalar, toplantilar, istatistikler... Psikologlar yine bize anaokulunda ogretilenlerle kutsal kitaplarda yazilanlari bulmuslar:
Mutlu olmak icin calis, iyilik yap, sukret!

(Gulse Birsel'den)

Denklemlerde kadınlar ve erkekler

2009-01-18T13:46:00.000-08:00

AŞK ARİTMETİGİ
* Akıllı erkek + Akıllı kadın = aşk
* Akıllı erkek + Aptal kadın = ilişki
* Aptal erkek + Akıllı kadın = evlilik
* Aptal erkek + Aptal kadın = hamilelik

OFIS ARİTMETİGİ
* Akıllı patron + Akıllı eleman = kar
* Akıllı patron + Aptal eleman = üretim
* Aptal patron + Akıllı eleman = terfi
* Aptal patron + Aptal eleman = fazla mesai

ALISVERIS ARİTMETİGİ
* Bir erkek kendisine gerekli olan ürünü almak için 1 liralık ürüne 2 lira öder.
* Bir kadın kendisine gerekmeyen ürünü almak için 2 liralık ürüne 1 lira öder.

GENEL FORMÜLLER VE İSTATİSTİKİ VERİLER
* Bir kadının gelecek endişesi evlenene kadar sürer.
* Bir erkeğin gelecek endişesi evlenince başlar.
* Başarılı bir erkek eşinin harcayabileceğinden daha fazla geliri olandır.
* Başarılı bir kadın böyle bir erkeği evliliğe ikna edebilendir.

MUTLULUK
* Bir erkekle mutlu olabilmek için onu çok iyi anlamak ve az sevmek gerekir.
* Bir kadınla mutlu olabilmek için onu çok sevmek ve anlamaya çalısmamak gerekir.

UZUN YAŞAM
* Evli erkekler bekar erkeklerden daha uzun yaşar ama daha erken ölmek isterler.

DEĞİŞİM ORANI
* Bir kadın kocasının değişeceği inancıyla evlenir ama erkek değişmez.
* Bir erkek karısının değişmeyeceği inancıyla evlenir ama kadın değişir.

TARTIŞMA TEKNIKLERI
* Kadın bir tartışmada her zaman son sözü söyler. Bu sözden sonra erkeğin söyleyeceği her şey yenibir tartışma konusudur.

dört yanımız...

2009-01-12T15:05:00.000-08:00

KARARSIZLIK;sende,bende,hepimizde...Neden hep sonuçlar bizi korkutuyor ve bizi engelliyor,cesaretimiz nerede? Zaman neden hep en kolay harcadığımızdır?

ÖNYARGI; illa ki herşey ve her kimse hakkında bir fikrimiz vardır değil mi? Neden yaşayarak öğrenmekten kaçarız? İlk düşündüklerimiz ve sonradan gördüklerimizin farkını farketmemiz bizim yenilgimiz mi yoksa yanılmışlığımız mıdır? Bu yüzden yaşanmışlıklardan kaçar hep yaşamadıklarınızın peşinden koşarız ve neden sonra yaşlandıkça hep yaş kalır geride.

TAHAMMÜLSÜZLÜK, sen farklısın ben farklıyım. Bizim farkımızı da yaratan biziz, farkımızın farkına vardıran da biziz. O zaman neden aynaya hep tek kişi bakar da, iki kişi olursa kaçar bakamaz.

EMEK; deyince neden hep siyasal anlamlar gelir aklımıza, neden hep ürküttüler bu kelimeden bizi? Neden hep emek göstermek, acıtır canımızı?

Dört bir yanımızı dördü birden sarmıştı ve biz önümüze bakarak sadece yürüyorduk. Onlardan çok korkuyorduk ve korkularımız engelliyordu nereye yürüdüğümüzü bilmemizi,yolun da yolculuğun da sahibi onlardı.

yeni başlayanlar için kadim_volume 1

2009-01-12T13:03:00.000-08:00

İçiyordu rakısını dalıp buğulu yalnızlığına…
Yüzüne vuruyordu sigarasının dumanı saklamak istercesine bakışlarındaki derinliğini…

Kimseden bir şey istememişti. Biraz anlaşılsın yeterdi…

kadimsin dedi bana biri
bilmeden kendi kadimliğini
sadece hoşuna gitmiş bu kelime
bildiğinden değil yoksa anlamını
yine de bana kadim dedi...
kalkıp ben de bilgisayar başından,
baktım onun yerine,
anlamına “kadim”in
masama ayak,
kağıttan yapılma,
lacivet sözlüğümden.
diyor ki;
başlangıcı olmayan, eski, ezeli...

ne güzel,aynı bizim gibi...

kadimlik baki...

to be continued ;)
______________________________________________

kadim.mp3 - kadim

Kadim'in seçtikleri

2009-01-07T11:45:00.000-08:00

Bu site özgün bir site,ancak bazen öyle söyleyenler,öyle söylenenler vardır ki hatırlamak da, hatırlatmak da güzeldir.Bu köşenin amacı tamamıyla bu..
işte ilki..

"Kendi olarak, sana gelen-
sana gereksinimi olmadan, seni isteyen-
sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen-
kendi olmasını, seninle olmaya bağlayan-
O, işte..."

ve ikincisi

"yaşamında, genel çizgilerinde,
üç tür şeyle karşılaşacaksın:-

1) gelip geçmiş şeyler.
2) gelip geçmemiş şeyler.
3) gelmeyip geçmiş şeyler.

bütün 'şey'lerin, geçmiş ya da geçmemiş,
ya da hiç geçmemiş olacak.

(dördüncü durumla-'mantık' sırası içinde
sonuncu olması gereken 'şey'lerle-ise,
hiç karşılaşamayacaksın:-

4) gelmeyip geçmemiş şeyler...)"

yaşamında, şunları da yaşayabileceksin:-
1) birisini, ona söyleyecek bir şey bulamadığın için,
aramak...
2) birisini, onu artık görmeyeceğini söylemek için,
beklemek...
3) birisini, onu artık görmemeye dayanamadığın için,
terketmek...

neler yaşamayacaksın ki!..."
(Oruç Aruoba'dan...)

Sanki Hayattan bir Alıntılama

2009-01-07T05:18:00.000-08:00

Şimdi aşkın bitişsizliğinin kanıtısın bana!
Hani şarkıda diyor ya, kahve kokusu… tavşan niyeti…
Ankara’nın kış kokusunda seni hatırlamaktan başka şey gelmiyor aklıma.
Sanki senelerdir kar yağmadı Ankara’ya…
Sanki sen bana sensizliği katalı beri kar yağmamıştı da,
Sanki hep yaz mevsimini yaşamıştık, sen bana uzaktan selam vermiştin de
Şimdi kar yağarken sen yeniden aşkı çağırıyorsun zihnime.

Saçlarım… Kadın dediğin uzun saçlı olur, bunu Nazım Hikmet’ten öğrenmişsin anladım
Kadın tanımları Nazım Hikmet’ten!
Saçlarım çoktandır sana inat olmadı ve şimdi boşuna kısalar, boşuna uzuyorlar.
Saçlarımın rüzgârda dağılacak uçlarının kayıplığı öyle doğal geliyor ki bana, sensizliğim kadar doğal.
Sanki sen olsan arkamdan yaklaşan, aniden uzayıp dağılmaya başlayacak saçlarım
O çok eski şarkıyı söylesen, sanki asırlardır yasak o şarkıyı.
Sanki sen bilinmezlerin rüyalarda var oluşu gibi bir kereye mahsus söyledin o şarkıyı,
Ve hayatıma ikinci girişinde kapının çalınışı o şarkı olacak.
Ve naneli çay ve geriye alınan saatler ve…
Ve sanki saçlarımın dalgası sözcüklerden ibaret, yüzümün kıvrımları birer sözcük
Bedenim zaten bir küçük kelime, sanki tüm kişiliğim sözcükler… sözcükler… sözcükler…

Aşkın başka kelime tabanlarında kodlanışısın, kısa kelimelere cümleler harcanan tabanlarda.
Sen bana kayıp yıllar, güzel hikâyeler ve aşkın lüzumsuzluğunu katan adamsın.

neden yazıyorsun?

2008-12-17T09:48:00.000-08:00

soru:

neden böyle bir işe giriştin...neden yazıyorsun?

cevap:

aslında çok hoşuma giden bir cevap vardı:

"bir türlü mutlu olamadığım için yazıyorum... bir türlü mutlu olmak için yazıyorum..."

ama benimkisi sadece bi dürtü...

Güzel:Gerçek Gerçek:Karşlıksız

2008-11-21T02:54:00.000-08:00

Saniyelerimi yaşayabilseydin keşke.
Yoluma değil de
Geçip gittiğim diğer tarafa bakarken
Çarpışınca seninle,
Yakalanmışlık hissimi anlasaydın.
İsterdim bunu.
Hızlı adımlarla bana aldırmaz yürüyüşünde değil de,
Bir göz teması için yolunu değiştirişinde
Farz ettiğim hissiyatın gerçek olsaydı keşke.
Benim oyunlarımı oynasaydın bana.
Bilmemen gerekenleri bildiğinde,
Yapmak zorunda olmadıklarını yaptığında,
Artık söylemen gereken şeyler vardı bana göre.
Gel gör ki dünya dönmüyordu her istenen yöne.
Seni güzel yapan,
Gerçek oluşundu.

volkan'dan mutluluk üstüne

2008-11-15T15:52:00.000-08:00

büyük kedi, kuyruğuyla oynayan küçük kediye sormuş:

"neden kuyruğunla oynuyorsun?"

küçük kedi şöyle yanıt vermiş:

"bir kedi için en güzel şeyin MUTLULUK, mutluluğun da kuyruğum olduğunu öğrendim...kuyruğumu kovalıyorum, onu yakaladığım zaman biliyorum ki mutluluğu yakalamış olacağım..."

yaşlı kedi gülümsemiş:

"gençkeni ben de senin gibi mutluluğun kuyruğum olduğuna inanıyordum...yıllar geçtikçe anladım ki ne zaman onu kovalasam o benden hep uzaklaşıyor...ne zaman kendi işime baksamo hep peşimden geliyor..."

sanırım mutluluk hayattan beklentilerle ilgili bişey...beklentileri kendimiz belirliyoruz...isteyerek ya da istemeden...ve bakıyoruz...hayat bunlara karşılık veriyor mu?

evet...mutlu

hayır...mutsuz

yani kriterler kişiye göre, hayata göre...istediklerin ve aldıklarına göre değişiyor...

kadimce'ye hoşgeldin semire...

volkan'dan...

yokluğunda

2008-11-14T11:32:00.000-08:00

Bu sabah evden erken çıktım
Ve bütün telefon kulübelerine uğradım şehrin
Ayakkabı boyacılarıyla konuştum,
Dükkanları dolaştım...
Kol kola gezen sevgilileri
Seyrettim uzun saatler...
Bu sabah evden erken çıktım
Ve hiçbir kaldırım taşı çizgisine basmadan
Sensizliklerinde yürüdüm şehrin...
Dilencilere sadaka verdim
Başıboş pastanelerde oturdum...
Ve şehrin bütün sinemalarındaki
Bütün filmleri izledim bugün.

Mutluluk tezgahları açmak isterdim sokaklara
Oysa ki cebimde göz yaşlarımdan başka
Hiçbir şeyim yoktu...
Köşe başına yeni bir musluk yapmışlar,
Hayal akıyor
Su içenlerin yüreğine...
Ben hayalleri
Yağan yağmurlarda buldum her zaman.
Küçüklüğümde
Renklerini sayardım
Hayallerden sonra çıkan gökkuşağının.
Büyüdükçe
Birer birer yitirdim
Gökkuşağının renklerini.
Artık,
Ne yağmur yağıyor
Ne de,
Güneş açıyor zavallı yüreğimde
Ben seni buldum
Bu şehrin sensizliklerinde!
Ruhumda çınlayan bir umut notası oldun
Yokluğunda...
Hani,
Otobüse binerken,
Yürürken,
Adres soran bir adama
Gideceği yeri tarif ederken,
Salıncakta sallanan bir çocuğa bakarken,
Bir dostun omzuna başını yaslarken,
Öylesine kitaplar karıştırırken bir kitapçıda,
Gülerken,
Ağlarken,
Savaşırken,
Severken,
Sevilirken
Ne hissederse insan,
Ben de
Öylece seni hissettim
YOKLUĞUNDA...

Bu sabah evden erken çıktım
Ve bütün telefon kulübelerine uğradım şehrin...
Derken,
Hava karardı,
Akşam oldu...
Şimdi bir küçük ev,
Bir sıcak oda yeter bana;
Seni yazmaya,
Tüketmeye,
Tüketememeye,
Aramaya,
Bulmaya,
Bulamamaya...
Ve hatta,
Uzanmaya sana;
Kayan bir yıldıza uzanır gibi
Sevmeye seni
Sanki gözlerin benimleymiş gibi...

Bu sabah evden erken çıktım
Ve bütün telefon kulübelerine uğradım şehrin...

Volkan

Nesil Farkı

2008-11-10T09:12:00.000-08:00

Yırtılmış kâğıtlar bir simgedir
İsyan, sıkıntı, kurtuluş...
Yeni bir başlangıç.

Radyoda hiç bilmediğim şarkılar çalıyor.
Belli ki güneş doğmak için sabırsızlanıyor.
Ben sana üçüncü mektubumu yazıyorum.
Yok, olmuyor.
Bunu da yırtacağım.
Resmin karşımda ve her kelimen aklımda.
Sanıyorum ki sen de beni görünce;
Heyecanlanacaksın, anlayacaksın, seveceksin.
Ama olmuyor.
Senin karşına çıkmaya hazırlanırken,
İşte böyle küçük bir kız çocuğu oluyorum
Konuşamıyorum, sadece gülüyorum.

Bir uyku konuşlanmalıydı çoktan gözlerime
Ama geceyle hasret gideriyorum.
Gecenin o rengi var ya,
Gecenin sessizliği var ya,
Hele bir de gecenin sadece bana ait oluşu var ya.
Gündüzleri uyanmayı sevmiyorum,
Geceleri uyumayı.
Üstelik ben bir şehir çocuğuyum,
Yıldızların adını bilmeyen.
Gecenin ışığı dendi mi,
Ayı zar zor hatırlayan ama
Hemen sokak lambası renginde bir romantizme bürünen.
Aşk bizim için
Radyoda gece yarısı çalan şarkılardır.
Halbuki ben büyüyorum.
İnanmasan da, aşkı kaybedecek yaşa geldim.
Nerden mi biliyorum?
Çocukluğumun şarkıları çalıyor artık geceleri.

Böyle bir nesiliz işte,
Telefon tuşlarıyla kavuşuyoruz sevgiye.
Aşk dersini sinemada takip ediyoruz.
Ama bak, ben hayal kurma derslerinden hiç kalmadım.

Sen sevmezsin bizim şehrimizi
Hele ki çocukluktan kurtulmuş bu halimizi...
Ama ne gerek var yalanlara,
Hepimiz bilmiyor muyuz aslını.
Sen de mutlusun çocuk değil arzulu olmaktan
Ve benim çocukluktan yeni sıyrılmış bir arzu olmamdan.
Yalancılığının kanıtıysa kanayan yaramdır;
Ellerinde şifası var zannedecek kadar cahil olmadığım halde
Ellerinle sardığın yarama dökülen gözlerinden seziyorum.
Daracık koridorlarda dahi bana çarpmadan geçmenin bir yolunu bulan gözlerin,
Kan revan içinde yakalanmadı mı!

Gece olmuş… Bir uyku konuşlanmalıymış gözlerime…
Damarıma giren sen misin, ellerin ya da gözlerin mi yoksa?
Damarıma giren uyku,
Vücudumun tüm uzuvlarını titreterek gezen uyku.
Uyumalıyım artık.
Sabaha kanırtılacak bir yara
Yırtılacak birkaç parça kâğıt bırakıp
Uyumalıyım.

resimde görmedikleriniz...

2008-11-06T11:58:00.000-08:00

SENE 2715...
en kralından bir müzede asılıdır yıllaaaar sonra bulunmuş tozlu resim (evet evet üstteki resim)...ve bir belgesel tadında başlamıştır rehber eleman anlatmaya eserleri görmeye gelen konuklara:

resimde gördükleriniz 2000'li yıllarda yaşamış bir adama ait eşyalardır...
2000'li yıllarda yaşamış bir adama ait eşyalar...
hiç yanından ayırmadığı, hayatını devam ettirmesi için gereken bikaç parça eşya...
baştan gereksizmiş gibi görülen bu resim dikkatle incelendiğinde çıkıyor ne anlatılmak istendiği...
bir beyaz kart var resimde. Çevresine sarılmış olan mavi ip, onun boyuna asılan bir kart olduğunu gösteriyor...onu tanıyanlar, tanımayanlar, o karta bakıp tanıyacağını zannedenler için bir kimlik, bir etiket...seslenmeleri için bir isim, yalnız ama yine de tebessüm sahibi çekilmiş bir resim....
bir siyah kap var hemen yukarısında, bir gözlük kabı...gözlük kabının yanıbaşında bir flash disk...belli ki bilgisayardan birşeyler okuyor, yazıyor, çiziyor adam...ve bütün bunları beyaz, flash diskinde saklıyor, hep yanında taşıyor yazdıklarını...
kimbilir bir yazar belki de...bir tek kendisi okuyor yazdıklarını...
bir ruhsat ve araba anahtarı var resmin orta yerinde...kahramanımız binip gidiyor arabasına, rüzgar gibi, yol gibi...
ve bir cüzdan...hiç ayırmıyor yanından...alt taraftaki eskimiş cep telefonuyla şişkin cüzdan arasındaki çelişki kaçmıyor gözlerden... belli ki mezarcı bir adam...kıyamıyor parasına, deri bir kabın-cüzdanının- içinde saklıyor onu hep...içi gidiyor onu her açışında...

ve bir ev anahtarının olmayışı geliyor akla...resimde olmayan bu nesne, resimde olmayışıyla, resimde olan nesnelerden çok daha fazla şey anlatıyor aslında...evinin kapısını kendisi açmıyor adam...bi bekleyeni var...bi beklentisi, düşleri, bütün o resimdekileri taşımasında bambaşka bir anlam var...
çalışıyor kahramanımız mavi ipli kartını boynuna, gözlüğünü gözüne takıp...saklıyor emeğini beyaz flash diskte, dolduruyor cüzdanını...cebinde eskimiş cep telefonu...
ve akşam olunca alıp resimde olan ve almayıp resimde olmayan anahtarını, binip gidiyor arabasıyla evine, sevdiklerine, yuvasına....rüzgar gibi, yol gibi...

tamamlanıyor resim...ve değişiyor bir belgeselin ilk cümlesi:
resimde gördükleriniz 2000'li yıllarda yaşamış "mutlu" bir adama ait eşyalardır...
...........................
___
foto fikri ve eşyaların sahibi dostum slçk'a teşekkürler....

___
günün özlü sözü:
bir zamanlar sanmıştınız ki hayat kitaplardan ve sözcüklerden geçer...kendinizi eskiten oyunlara daldınız...
örneğin uzun tutulmuş bir önsöz yüzünden kitaba geç kaldınız...ki HAYATINIZ su içinde bikaç roman eder...
___

Aşksız Yazılmış Birkaç Satır

2008-10-24T02:21:00.000-07:00

– GERÇEK –

O, öyle orda duran haliyle,
Bana âşık olmayışıyla,
Ve benim buna şükredişimle güzeldi.

– ACABA –

İnsan değişmeseydi sevdikçe
Ya da sevseydi ilk görüşte,
Değişmeseydi sevmekten vazgeçerek
Ya da insan başarsaydı
Olduğu gibi sevmeyi
Böyle olamayabilirdi bu hikâyenin sonu.

– SAVUNMA –

Bir sorumluluk yükleme edâsı vardı
O cümlede.
Gecenin bir vakti benim üzerine yazdığım cümlelerde
Başka, anlamsız sorumluluklar vardı.
Elimde değil,
Görev başındayım şimdi.

İsteyip de Söyleyemedikleriniz

2008-10-22T13:44:00.000-07:00

SUSMAK

Kaç zaman geçmiş
Dinlememişim benliğimi
Kalmamışım başbaşa kendimle
Yanlızlığımda bile bırakmamış kaygılar
İsteyip de söylemediğim çok şey var...
Özlemişim soğuk geceleri çok
Yürümeyi sevilenle
Hesapsız yaşamayı
Gün batımını izlemeyi bi Ankara akşamında
Şefkatli ellerini, sıcacık gülümseyişini…
Özlemişim çok
Isteyip de söyleyemediğim çok şey var...
Yıllar mı suclu yoksa biz mi
Ne önemi var
Simdi sensiz yaşanan anlar
Yarim kalmışlıklar
Bizden kalan dostlar da uzak
Sormuyorum artık “neden”
nedenlerin de belki nedeni var...
Isteyip de söyleyemediğim çok şey var...

volkanın seçtiklerinden...

2008-10-21T12:42:00.000-07:00

"volkan'ın seçtiklerinden", "seçenekleriniz"den sonra iyi bi yazı olur dedim ve hiç acımadan seçtim ;)

"Her şeyi rastlantılar belirliyor nicedir. Küçük yaşamlar, küçük duyarlıklar, küçük yüreklerin daracık yüzölçümleri arasında gidip geleceğiz, gidip geleceğiz. Ucuz duyarlıklara, günübirlik ilişkilere, mantık evliliklerine, yalancı aşklara, filmlerden, romanlardan öğrendiklerimizi yaşama gayretlerine, düzmece aşk serüvenlerine, bir mevsimlik yaz aşklarına, karanlık sokak ilişkilerine gönül düşürdük, hayatımızı düşürdük.

Ayaklar altına aldık soylu yanlarımızı, erdemlerimizi, tutkularımızı, derin acılarımızı, yeteneklerimizi, kendimizi…."

___

günün özlü sözü:

52 karttan herhangi biri değil benim istediğim. Ben jokeri istiyorum ;)

___

seçenekleriniz...

2008-10-20T12:05:00.000-07:00

diş fırçasının sahibi değil merak edilen...diş fırçasının sahibinin neden gittiği...

"o" değil geçmişe her göz atışınızda canınızı yakan...bir filmin senaryosu sadece...

yaşananlar...bir hayatın...hayatınızın akıp gitmesi...yaşlanmaya yüz tutmaya başlayışınız, bunun farkına varışınız, buna rağmen, ölüme her gün bir adım daha yaklaşmamayı beceremeyişiniz...

ve seçenekleriniz...

çok kaybedenlerin, çok seçeneği olanlar olduğunu öğrenişiniz...

___

günün özlü sözü:

geceleğin güneşin doğmasını beklersen, gökteki yıldızları göremezsin...

___

ceyhunca

2008-10-20T08:12:00.000-07:00

günün özlü sözü:

"Yazmam daha aşk şiiri"
Ne yazsam gerçek oluyor!

Var Olanın Güzelliği

2008-10-13T13:50:00.000-07:00

Rüyalarımla ya da hayallerimle
Yaşamaya kalksaydım
Geleceği kestirebilirdim.

Hayatı
Film şeridi ya da dudağımın izleriyle bir kahve fincanı
Zannetseydim
Ayaklarım yere basmazdı.

O uçta ya da şu uçta
Yaşamayı seçseydim
Yalnız, yapayalnız ve tek başıma kalırdım.

Halbuki;

Geleceğim için yazdığım masallar
Bir kere gerçekleşse,
Geçmişimi masallaştırmaktan cayarım.

Gerçekten toprağa değmeden ilerleyebilsem
Yalan söylemeden de duramam

Ve bir gün tek başınalığı seçersem
Yalnızlığın hiçbir mânâsı kalmayacak.

Ve biliyorum ki;

Dudaklarımda hep ‘hazır ol’da
Bir kahkaha ya da
Boğazımda düğüm düğüm bir parça acı
Olmasaydı
Nefes almak
Bu kadar zevkli olmazdı.

aşk & uzak

2008-10-13T12:52:00.000-07:00

"gözbebeği: insanlarda yuvarlak, hayvanların çoğunda ise dikine elips biçiminde olan gözbebeğinin çapı, irise gelen ışığın miktarına göre değişir. karanlık ve uzaklık büyütür gözbebeğini; aydınlık ve yakınlık küçültür. yani bu kararsız çember, ışık varsa küçülür, ışık yoksa büyür. yakına bakarken de küçüldüğüne göre, yakın olan aydınlıktır, aydınlıktadır. uzağın payına karanlık düşer. zaten karanlığı kimse yakınında görmek istemez. aşık olunca da büyür gözbebeği; demek ki âşık olunan hep uzaktadır. aradaki mesafenin verdiği acıyı azaltmak için, maşuka 'gözbebeğim!' diye hitap edilir."

uzakta mıdır gerçekten aşık olunan...yoksa biz mi uzaktakine aşık oluyoruz...

gecenin bu saatinde çok damardan girdim bu sefer...

düşünün; uzağınızı, yakınınızı, gözünüz gibi sevdiğinizi, gözbebeğim dediğinizi, gözbebeğinize değiresiniz geleni...hani, kalbim bildiğin kan kırmızı bu aralar dedirteni...

uzakta mıdır gerçekten aşık olunan...yoksa biz mi uzaktakine aşık oluyoruz...

___

günün özlü sözü:

Karanlık aslında yoktur, ışık vardır...karanlık, ışığın yokluğunu tarif etmek için kullanılır...

(albert einstein)

___

beceriksiz yazardan yazamayışlar...

2008-10-08T13:29:00.000-07:00

düşün düşün...ne yazsam en kıyak derken...hangi müziği açsam fona, o tarafa kaydığımı farkettim...az daha dram yazıcaktım kiiii...oynak bişeyler buldum ;) Be adam madem tekrar gircektin bu işe ne diye kapattın önceki siteyi diye sormayın...cevabı ben de bilmiyorum ama bi deneme olmuş oldu o site bizim için...bunu devam ettirceez hep beraber inşallah...

muuuhhhhteşemmm bi site olucakkk....yabancılar giremiicek :D girenler çıkmak istemiicek...ne zaman ki çooook giren var artık başedemiyoruz, kadim hemen yazılarını artırıcak :D (şaka yapıyorum kadim dostum...varsın iyi ki sen)...

bu sitenin öncekinden farkı olsun. herkes içinden geleni yazsın...ya da BENİM GİBİ beceriksiz yazarlar bi türlü yazamasın...yazamamak isteyenler bana bi mail atsın:

vogut82@hotmail.com

peki başka farklarııı...yine anketler olucak sitede, bi deeeee bu sefer yazılara yorumlar bir forum havasında geçicek ya da böyle olmasını umuyoruz en azından...haa tabi bir de töredendir: günün özlü sözü ;)

eee aleksandranın burda ne işi var gene derseniz...bilmemmm...ennnn çok o kalmış aklımda önceki siteden :D

(aleksandrayı tanımayanlar için: dünya satranç şampiyonu evli ve 1 çocuk annesi olan bir hatundur aleksandra...kendisine çok teşekkür ediyor başarılarının devamını diliyoruz....)

okumayı, yazmayı, yazamamayı seven herkesin keyif alması dileğiyle...

___

günün özlü sözü:

biri size ölü numarası yaparsa, siz de onu gömme numarası yapın...

___

under construction

2008-10-06T14:56:00.000-07:00

under construction...
daha yeni başladıııııık...dur bi hemen nası yazalım!!! ama söz: güzel bişey olcak inşallahhh!!!
heyecan içinde bekleyiniz ;)
her zamanki gibi: strongly recommended ;)